Grootste objectieve website voor
 complementaire en alternatieve geneeskunde

IOCOB

Home > Ziekten > Angst en Depressie > De depressie epidemie en laat ze Prozac eten!

De depressie epidemie en laat ze Prozac eten!

Share |

Toen de voorzitter van IOCOB nog voluit binnen de farmaceutische wereld actief was bij het ontwikkelen van nieuwe antidepressiva, was er steeds een bepaalde dierproef die we deden om te kijken of een nieuw stofje een antidepressieve werkzaamheid had. Het was de geforceerde ratten zwem test. In een klein bekertje met water, te diep voor een rat om te staan, werd een rat gebracht. Die rat vindt dat niet gezellig en gaat zwemmen, Maar ja, waarheen? Het is een glas, dus het zwemmen heeft geen zin. Ratten zijn slimme beestjes, en snel houden ze op met zwemmen en dobberen dan een beetje, terwijl ze dom om zich heen kijken. Dat dobberen vinden we een teken van depressie, want als je vrolijk bent en het ziet zitten zou je doorzwemmen, aldus de geleerden die deze proef bedachten.

 

depressie.jpeg

Dobberende ratten: depressief of juist slim? 

Ik vond dat toen al vreemd, want als ik een rat was, zou ik ook snel ophouden met zwemmen als je toch niets ermee opschiet. Maar nee, de geforceerde ratten zwemtest is positief voor een nieuw antidepressivum, als het ratje na inname eindeloos door blijft zwemmen. Ik zei toen, maar is dat niet heel bizar? Het lijkt wel of die rat niets leert in die situatie dat hij doorzwemt terwijl het zinloos is? Dat was niet zo, want dobberen was hopeloos, en er was een psychologische theorie (van Seligman) die stelde dat depressie hopeloosheid is. Dus als je niet dobberde (als rat), maar door bleef zwemmen, wat de stof vast antidepressief van werkzaamheid. Ik weet wel dat ik als bioloog en arts toen de eerste keer begon te twijfelen aan onze moderne psychofarmacologie. 

Nieuw boek van Trudy Dehue 

Nou, Trudy Dehue, hoogleraar wetenschapstheorie en geschiedenis van de psychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen, stelt zich in haar recent verschenen boek De depressie-epidemie vragen die verwantschap vertonen met bovenstaande ervaring.

Uit het interview met haar in Medisch Contact het volgende. Hier gaat ze in op de stelling die IOCOB ook heeft t.a.v. ADHD, het zijn geen ziekten, maar constructen:

Een misverstand is de gedachte dat somberheid of (nog zo’n populaire diagnose) overactiviteit en gebrekkig concentratiever- mogen worden veroorzaakt door depressie of ADHD. Volgens Dehue wordt nogal eens vergeten dat het een groep psychiaters is geweest die aan bepaalde constellaties van sympto- men een naam heeft gegeven. ‘Depressie en ADHD zijn menselijke constructies.  (894 | Medisch Contact | 23 mei 2008 | 63 nr. 21)

Ze heeft inmiddels een duidelijk kritische blik op ons medisch denken ontwikkeld, die in haar boek messcherp herkenbaar is. De aandacht van de biologische psychiatrie en de farmaceutische wereld op depressie als hersenfunctiestoornis en het opheffen ervan met neurotransmitter stimulerende stoffen verwerpt ze:

‘Die biologische blik leidt de aandacht van omstandigheden als oorzaak af en maakt dat we niet slechts denken in termen van eigen verantwoordelijkheid voor herstel, maar ook in termen van zelfverbetering.’

Trudy Dehue ontpopt zich zo als een geduchte cultuurcriticus, maar ze heeft wel geworsteld met die rol. ‘Ik wilde aanvankelijk louter een verklarend boek schrijven. Maar de nieuwe be tekenis van depressie, dat mensen niet ambitieus, competitief en ondernemend genoeg zijn, vroeg om een oordeel.

Is het erg dat mensen aan zichzelf gaan werken, dat ze hun innerlijk verbeteren zoals ze dat met hun uiterlijk doen? Kun je dat niet ook vooruitgang noemen? Dat is wel zo, maar bij wedstrijden horen onvermijdelijk ook verliezers. En die kunnen nu geen beroep meer doen op omstandigheden: ze worden gediskwalificeerd als depressieve losers. En dat vind ik zeer onrechtvaardig. 

Aldus Trudy Dehue, een auteur van een lezenswaardig boek! 

depression.gif

De monoamine hypothese

Trudy geeft ook aan, dat terwijl iedereen meent dat depressie een tekort is aan een mono-amine in het hoofd, namelijk serotonine, dat dat nog steeds een hypothese is. Terwijl er miljarden mee verdiend wordt! In een van de recente overzichtsartikelen over depressie staat het er letterlijk. Het is wat ingewikkeld, maar het gaat om de eerste zin! En in het diagram de indrukwekkende biologie achter dit idee…want het blijft een idee…. We geven de bijsluiter van deze ingewikkelde afbeelding integraal weer…schrik dus niet..

The monoamine hypothesis of depression postulates a deficiency in serotonin or norepinephrine neurotransmission in the brain.

Monoaminergic neurotransmission is mediated by serotonin (5-hydroxytryptamine 1A [5-HT1A] and 5-hydroxytryptamine 1B [5-HT1B]) or norepinephrine (noradrenaline) released from presynaptic neurons (serotonergic neuron, shown on the left side, and noradrenergic neuron, shown on the right side [condensed virtually]). Serotonin is synthesized from tryptophan, with the first step in the synthetic pathway catalyzed by tryptophan hydroxylase; norepinephrine is synthesized from tyrosine, with the first step catalyzed by tyrosine hydroxylase. Both monoamine transmitters are stored in vesicles in the presynaptic neuron and released into the synaptic cleft, thereby affecting both presynaptic and postsynaptic neurons. Cessation of the synaptic action of the neurotransmitters occurs by means of both reuptake through the specific serotonin and norepinephrine transporters and feedback control of release through the presynaptic 5-HT1A and 5-HT1B regulatory autoreceptors for serotonin and the 2-noradrenergic autoreceptors for norepinephrine. Monoamine oxidase A (MAO-A) catabolizes monoamines presynaptically and thereby indirectly regulates vesicular content. The protein p11, which interacts with 5-HT1B receptors, increases their function. Postsynaptically, both serotonin and norepinephrine bind two kinds of guanine nucleotide triphosphate–binding protein (G protein)–coupled receptors: cyclic AMP (cAMP)–coupled receptors, which activate adenylate cyclase (AC) to generate cAMP, and phosphatidylinositol (PI)–coupled receptors, which activate phospholipase C (PLC). PLC generates inositol triphosphate (IP3) and diacylglycerol (DAG); cAMP activates protein kinase A (PKA), and IP3 and DAG activate protein kinase C (PKC). The two protein kinases affect the cAMP response element–binding protein (CREB). Findings in patients with depression that support the monoamine-deficiency hypothesis include a relapse of depression with inhibition of tyrosine hydroxylase or depletion of dietary tryptophan, an increased frequency of a mutation affecting the brain-specific form of tryptophan hydroxylase (TPH-2), increased specific ligand binding to MAO-A, subsensitive 5-HT1A receptors, malfunctioning 5-HT1B receptors, decreased levels of p11, polymorphisms of the serotonin-reuptake transporter associated with depression, an inadequate response of G proteins to neurotransmitter signals, and reduced levels of cAMP, inositol, and CREB in postmortem brains. 

Laat ze Prozac eten! 

Laat ze Prozac eten, de titel van een Engels boek dat ook enkele jaren geleden verscheen, met dezelfde kritiek als die we hier horen van Trudy. Dr David Healy, psycholoog, schreef dit boek na vele jaren aanwezig geweest te zijn op het veld van de farmaceutische industrie.

Healy was een collega die zijn kritiek ook niet onder stoelen of banken stak. In een boekbespreking van zijn boek het volgende:

As one of the key consultants and witnesses throughout the era when pharmaceutical companies such as Lilly defended themselves against accusations of shoddy science, cover-up, negligence, and failure to warn, he was deeply involved in events and often privy to insider communications.

As a
prominent researcher and an acknowledged authority on psychopharmacology, he provides an impressive breadth of scientific understanding. As a strong supporter of psychopharmacological remedies for mental disorders, he cannot be accused of anti-psychiatry bias. Taken together, this means that the conclusions reached in the book are all the more important.
(citaat uit Social History of Medicine 2005 18(3):510-5)

En nu dan de crux van dat boek:

Despite the use of regulation evidence-based medicine protocols to establish the effectiveness of Prozac and its ilk, Healy demonstrates limitations in the rating scales which had no category for the particular side-effects that these new drugs produced and also highlights genuine ignorance over the meaning of ambiguous data.

This, taken together with some plain old skullduggery (massaging the data for instance), blinded researchers to unexpected and alarming side-effects. Agitated and impulsive states, suicidal thoughts and suicidal behaviour occurred early in the drug regimen for a significant number of subjects.

In a series of trials when the drug companies stood accused over actual suicides and homicides they challenged this causal claim, insisting instead that it was the disease (depression) which resulted in the deaths rather than the product. As this defence was successful, Healy initiated a study, and demonstrated that subjects without depression would show the same pattern of dangerous side-effects when given the drugs.

The corporations resisted his findings and so, too, did much of academic medicine and science.

In demonstrating the systematic penetration of medical science by industry, Healy reveals a dismaying array of invitations to corruption.

A ghost-writing system accounts for a large percentage of papers in prestigious journals. Senior researchers serve as consultants to drugs companies and at the same time as purportedly disinterested advisors to regulating bodies.

Drug companies underwrite and increasingly dominate the substance of what is learned at scholarly meetings, and review boards which scrutinize trial protocols are now sometimes privatized, at least in the USA, and run by the organizations that conduct clinical trials for the drug companies. 

Samenvattend… 

Data-massage, geen goede meetschalen, geen rapportage van bijzondere gevaarlijke bijwerkingen, corruptie, gost-writing, zijn slechts enkele van bouwstenen die we kunnen aantreffen in de fundamenten van de moderne psychofarmacologie…. oeps, hoezo kwakzalverij?

Bronnen 

Let Them Eat Prozac: The Unhealthy Relationship between the Pharmaceutical Industry and DepressionDavid Healy, New York: New York University Press, 2004. Pp. 368. $29.95 (hbk). ISBN 0814736696. 

NEJM, Volume 358:55-68 January 3, 2008 Number 1NextMajor Depressive Disorder. R.H. Belmaker, M.D., and Galila Agam, Ph.D. 

 

Gerelateerde artikelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *