Bioresonantie, wetenschappelijk gefundeerd? Wij onderzochten het. Bij zoeken in de grote wetenschappelijke databank pubmed met de termen 'Voll' en 'acupuncture' waren er zestien artikelen te vinden waarvan zeven Engelstalig, waaronder drie klinische studies en een retrospectieve studie. Om de zoekactie uit te breiden is een aantal termen als ‘electrodermal testing’, ‘bicom’, ‘mora’, ‘bioresonance’ gebruikt. De belangrijkste artikelen over dit onderwerp zullen hieronder besproken worden. Uit literatuur en van internetsites bleek dat therapeuten die op dit gebied werken geen fundamenteel verschil zien tussen EAV, VEGA test en bioresonantie. De Engelse term voor al deze interventies is ‘Electrodermal testing’. De Vollse electroacupunctuur is dus het prototype van de bioresonantie.

Bioresonantie bij allergie

Binnen de bioresonantie meent men dat allergie testen en behandelen zeer goed mogelijk is. In de afgelopen 25 jaar zijn op dat gebied slechts enkele studies uitgevoerd. De eerste studies waren methodologisch erg zwak. Bijvoorbeeld een open, ongecontroleerde studie, waar een eigen meetschaal gebruikt werd ter evaluering van het effect vóór en na de behandeling.^[1]

In 1982 werd een eerste oriënterende studie uitgevoerd naar de diagnostische waarde van EAV bij voedselallergie.^[2] De resultaten werden pas 17 jaar later gepubliceerd. De reden daarvoor is onbekend.
Bij 27 vrijwilligers werden de volgende parameters verzameld: medische voorgeschiedenis, voedselprovocatietest, huidtest, IgE bloedtest, RAST test en EAV metingen. Ervaren EAV-ers evalueerden de proefpersonen op hun meetbaarheid. Hierna werden de allergenen blind met EAV getest, alsmede placebo. Bloed werd afgenomen voor IgE spiegels en de RAST. Door een allergoloog werd geblindeerd de huidtest uitgevoerd, met allergeen extracten. Tenslotte werden er drie voedselprovocatietesten uitgevoerd. Tijdens deze testen werd EAV ingezet. De tweede EAV meting was ongeveer 2 of 3 weken later. Die EAV metingen werden vervolgens vergeleken: de EAV meting correleerde in ongeveer 70% met de reguliere tests. Significantie toetsen werden niet uitgevoerd. De onderzoekers concludeerden dat in een vervolgstudie een aantal aspecten verbeterd zou moeten worden.

Een andere studie werd uitgevoerd met 41 patiënten die allergisch waren voor meerdere stoffen. Gekeken werd of de tester geblindeerde buisjes kon onderscheiden, waarin zoutoplossing, histamine of een allergeen in zat. Er werd een hoge voorspellende waarde in deze studie gevonden, rond 90%.^[3]

Beide studies waren methodologisch zwak, maar vormden wel de aanleiding tot vervolgstudies.

VEGA: voorspellende waarde?

De eerste gerandomiseerde, dubbelblinde studie werd gesponsord door VEGA, de producent van een EAV apparaat, en enkele fondsen. De de resultaten werden in het medische tijdschrift British Medical Journal gepubliceerd.^[4] 
De VEGA testers moesten in deze studie testen of de personen allergisch waren of niet. In het testbuisje zaten allergenen: huisstofmijt en kattenhuidschilfers. Het placebo was fysiologische zout. Er waren twee groepen proefpersonen: allergische patiënten, bepaald met de gouden standaard de huidtest en RAST, en niet-allergische patiënten. Op basis van de eerdere kleine studies was tevoren door statistici berekend dat er tenminste 12 vrijwilligers per groep nodig waren om een duidelijke uitspraak te kunnen doen. Per groep werden er 15 proefpersonen ingesloten. Elk proefpersoon werd door drie testers gemeten en iedere tester moest zes geblindeerde buisjes doormeten. In totaal werden er 1596 metingen verricht. Resultaat: met de VEGA test kon geen enkel onderscheid gemaakt worden tussen allergische en niet allergische patiënten.

Een tweede, soortgelijke studie heeft deze negatieve resultaten bevestigd. Aan deze tweede studie deden 100 proefpersonen mee. Tweeënzeventig daarvan waren allergisch voor één of meerdere allergenen, zoals huisstofmijt, kattenhuidschilfers of pollen, getest met behulp van de huidtest en de RAST. Achtentwintig proefpersonen waren niet allergisch. Een ervaren VEGA tester onderzocht blind 41 ampullen met verschillende allergenen en een aantal ampullen met placebo. Uit deze studie bleek wederom dat er met de VEGA test geen onderscheid tussen allergische en niet allergische proefpersonen gemaakt kon worden. Ook werd er geen verschil in huidweerstand gevonden bij het vergelijken van allergenen en fysiologisch zout.^[5]

De laatste twee, methodologisch goed opgezette, studies hebben aangetoond dat het aanvankelijke optimisme niet terecht was. Conclusie: de VEGA test kan niet gebruikt worden om allergie te diagnosticeren.

Enzymen bij reumatoïde arthritis?

In een open studie bij twintig patiënten met reumatoïde arthritis (RA) werd bloed onderzocht op bepaalde enzymen in witte bloedlichaampjes. Deze enzymen spelen een rol binnen het anti-oxidantsysteem. In hoeverre de enzymen een betekenis hebben bij RA is niet duidelijk. Negen maanden lang zijn de patiënten 1 x per week behandeld met bioresonantie en met uitgemeten homeopatica. De waardes van de enzymen werden vergeleken vóór en direct na de behandeling en enkele maanden later. Ook werden de waardes vergeleken met een controlegroep van tien gezonde vrouwen. De studie was niet geblindeerd. Eén van de enzymen, het catalase, veranderde niet. De waardes van twee andere enzymen, het superoxide dismutase en gluthation peroxidase, daalden naar normale waarden en de zogenaamde thiolgroepen stegen boven de controlewaarde. De conclusie was dat dit een indicatie zou zijn dat bioresonantie en de voorgeschreven homeopathica ‘iets op een paar enzymen doen’. De onderzoekers hebben niet bijgehouden hoe het de patiënten vóór en na de behandeling is vergaan betreffende hun klachten. Aan deze studies kan geen enkele conclusie verbonden worden en dus ook niet of bioresonantie klinisch relevante effecten heeft op reuma.^[6]

MORA: alleen een pilotstudie

We hebben slechts één pilotstudie uit 2006 gevonden waarbij gebruik werd gemaakt van het MORA apparaat. Twintig patiënten met chronische maag- en darmklachten werden verdeeld over twee groepen. De therapie bestond uit 6 behandelingen met MORA bioresonantie, het stimuleren van enkele acupunctuurpunten, twee sessies meditatie en Neuro Linguistisch Programmeren (NLP). Het enige verschil tussen de groepen was bij de ene groep het MORA apparaat uitstond, zonder dat de patiënt dat wist. Aan de patiënt en de therapeut werd gevraagd of er een verbetering was van de klachten. In de bioresonantie groep was er enige verbetering van symptomen als pijn en winderigheid en in de placebogroep een lichte verbetering. Deze pilotstudie kan niet gebruikt worden om uitspraken te doen over de klinische waarde van de MORA, omdat de studie te klein en de methodologie totaal ongeschikt was.^[7]

Pseudowetenschap

Meetwaarden zijn in de westerse geneeskunde zeer belangrijk en ook patiënten hechten daar veel waarde aan. Dat accent op meten vinden we ook bij bioresonantietherapeuten. Het probleem is, dat er conclusies en diagnosen verbonden worden aan die meetwaardes. Deze conclusies worden verwoord als storingen, disbalansen of gebrek aan energie in organen of meridianen. Door dit soort uitspraken worden patiënten -terecht of onterecht- bevestigd in hun ziekterol. De correlatie tussen de meetwaarde en de klinische situatie is nooit onderzocht. Zelfs de hardste claim van deze methode, het diagnosticeren van allergie, is onjuist gebleken.

Ook is het verkeerd om reguliere diagnosen met deze meetmethode te stellen. Als iemand met bijvoorbeeld een tenniselleboog zich laat doormeten, kan het zijn dat de bioresonantietherapeut uitspraken doet over een verstoorde balans in de darmen, waarvoor een darmspoeling nodig is, en een vergiftigde lever, waarvoor detoxificatie nodig is met homeopathische middelen.

Over het taalgebruik binnen de bioresonantie meent Professor Ernst, hoogleraar complementaire behandelvormen in Engeland, in een bijzonder helder artikel, het volgende: "Een duidelijk taalgebruik is een essentiële voorwaarde voor effectieve communicatie. Binnen de bioresonantietherapie blijkt dat pseudowetenschappelijk taalgebruik ertoe kan leiden dat belangrijke kwesties verdoezeld worden. Men kan dit zien als een opzettelijke poging om onzin te presenteren als wetenschap. Omdat dit patiënten misleidt en zodoende hun gezondheid in gevaar kan brengen, moeten er manieren gevonden worden om dit probleem te minimaliseren".^[8]1

De Zappers: weg met Borrelia, Kanker en HIV?

Pseudowetenschappelijk taalgebruik is gewild bij therapeut en patiënt, omdat dat taalgebruik aansluit bij de beleving van beiden. Teveel of te weinig energie, verstoorde balans of velden, vergiftigingen door voedsel, parasieten in het bloed. Makkelijker te begrijpen dan stijging van acute fase eiwitten en afname van de cardiac output, de taal van de dokter. Als de diagnose gesteld is, kunnen stoornissen weggetrild of ‘weggezapt’ worden met bijvoorbeeld Rife machines en Hulda Clark zappers. Met deze futuristische apparaten kun je bijvoorbeeld kanker behandelen, én genezen, zo valt te lezen op veel websites. Er wordt gebruikt gemaakt van een metafoor. ‘Kanker wordt veroorzaakt door een onbekende bacterie, bacterie X. Met de trillingen van de zapper, zap je die bacterie stuk, en weg is de kanker.’
Er zijn ook bioresonantietherapeuten die beweren dat je de ziekte van Lyme, ofwel borreliose, veroorzaakt door de bacterie Borrelia burgdorferi, overgebracht bij een tekenbeet, kan wegzappen, met de Lyme zapper. Ook hier is helaas weer sprake van misleiding, er is geen literatuur waaruit blijkt dat de ziekte van Lyme te diagnosticeren is met bioeresonantie, of te bestrijden is met een zapper. Zappers infiltreren de complementaire geneeskunde momenteel massaal. Bij het surfen op borelia (met één r) is al op de eerste site te vinden:

“Een andere manier om de aanwezigheid van borelia met zekerheid vast te stellen is door gebruik te maken van bioresonantie. Hierbij is het wel zaak dat de spirocheet eerst wordt 'wakker' gemaakt d.m.v. een anti-parasiet programma, en pas daarna naar zijn aanwezigheid wordt gezocht. Wanneer borelia in 'winterslaap' is, is zijn aanwezigheid ook met bioresonantie niet even duidelijk vast te stellen, en moet daarom eerst worden 'gewekt'.”

Als borreliose met zekerheid te diagnosticeren zou zijn met bioresonantie, zou dat de Nobelprijs waard zijn. De diagnostiek van deze aandoening is namelijk ook voor de reguliere geneeskunde bijzonder lastig. Er zijn verschillende laboratoriumtesten van bloed en eventueel gewrichtspunctaat en liquor nodig om de diagnose borreliose te bevestigen en alleen specialisten op dit gebied kunnen de resultaten hiervan interpreteren. Bij het surfen op het net met de woorden zapper en Lyme, zijn er meer dan 14.000 hits. Hiertussen ook filmpjes van bloed met vreemde bewegende ‘beestjes’ erin.

Een ander apparaat dat met frequenties werkt is de Blood Optimizer van dr. Robert C. Beck. De elektroden worden op de arm op een ader geplaatst met bijvoobeeld de strips. Gedurende minimaal 20 minuten worden dan de frequenties op het bloed losgelaten. Volgens de website worden hiermee zowel bloed als lymfe gereinigd en de verhouding erythrocyten en granulocyten gereguleerd. Het zou zelfs het HIV virus kunnen doden! Dit soort claims zijn echt verwerpelijk en wekken valse hoop bij een kwetsbare patiëntengroep.

Wie mag bioresonantie apparaten bedienen?

Van de distributeur van een bioresonantie apparaat valt te vernemen dat iedereen een apparaat (van tussen de 15.000 en 20.000 euro) kan kopen en zich een bioresonantie therapeut mag noemen, zonder medische of paramedische scholing. Voor ons blijft duidelijk dat een apparaat pas betrouwbaar is als er gedegen fundamenteel wetenschappelijk en klinisch onderzoek is gedaan.

Conclusie

Bioresonantie is een gebied binnen de complementaire behandelvormen, waar producenten en gebruikers zich bewust onttrekken aan wetenschappelijke toetsbaarheid en bewust geen kennis te lijken willen nemen van de wetenschappelijke literatuur in medische tijdschriften, zoals de BMJ. In die tijdschriften zijn methodologisch goede studies beschreven, met medewerking van de bioresonantie producenten. Hoewel de producenten op hun sites anders beweren, hebben deze studies bewezen dat de methode niet werkt, om diagnoses te stellen. Consumenten krijgen onder het mom van wetenschap iets voorgespiegeld wat er niet is. In een Evidence Based complementaire en geïntegreerde geneeskunde hoort bioresonantie niet thuis.

Referenties

Share |

Commentaar

Schrijf commentaar
Naam:
Onderwerp:

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/