Palmitoylethanolamide (Normast) bij pijn door het carpale tunnelsyndroom

In een studie naar de werking van Normast bij het carpale tunnelsyndroom werden 25 patiënten behandeld met 2 maal 600 mg PEA per dag gedurende twee maanden en 25 patiënten dienden als controle. De pijn werd gemeten op de visuele analoge schaal (VAS, een 100 mm schaal), de functies van de hand met een speciale schaal, de "Boston Carpal Tunnel Questionnaire", en ook werden de zenuwfuncties bepaald. Daartoe werden de snelheid van de zenuwimpuls en de grootte ervan (amplitude) gemeten.

Carpaal tunnelpijn na 2 maanden duidelijk minder!  

De pijn was na 2 maanden significant verbeterd (van 4.8 naar 1.3) en ook de functies werden significant verbeterd. Ook verbeterde de zenuwgeleiding significant.^[1]

Dit is niet de enige studie waaruit blijkt dat de lichaamseigen pijnstillende stof palmitoylethanolamide werkt. Er zijn inmiddels wel 15 klinische studies afgesloten, en dit middel blijkt steeds weer veilig en effectief te zijn.

In de link hieronder zijn veel artikelen vermeld over deze bijzondere pijnstillende stof die sinds 2010 in Nederland verkrijgbaar is.   

Aangezien er inmiddels vele duizenden patienten in studies, en vele honderduizenden patienten in het algemeen behandeld zijn, en er geen lastige bijwerkingen zijn of negatieve interacties met geneesmiddelen, een groen licht voor Normast bij pijn door het carpale tunnelsyndroom. 

Carpale tunnelsyndroom: informatie van neurochirurgen voor patienten

De Zwolse neurochirurgen hebben een duidelijke tekst geschreven over het carpale tunnelsyndroom voor patienten. Daavan geven we hier een deel nog eens weer:

Onderzoek van de carpale tunnel

Op grond van het klachtenpatroon kan de diagnose worden vermoed. Bij lichamelijk onderzoek kunnen gevoelsstoornissen in duim, wijs- en middelvinger worden gevonden en kan de duimmuis plaatselijk wat dunner blijken te zijn, maar meestal worden er geen afwijkingen gevonden. Een soortgelijk klachtenpatroon, dat daarom verwarring omtrent de diagnose kan geven, komt voor bij beknelling van de zenuw door een nekhernia, door artrose (slijtage) van nekwervels, of door het bestaan van nauwe ruimtelijke verhoudingen in de schouder (zogenaamd scalenus syndroom of halsribsyndroom).

Deze oorzaken dienen door het neurologische onderzoek te worden uitgesloten, omdat ze uiteraard een andere behandeling vereisen. Bloedonderzoek kan worden verricht om oorzaken op te sporen en bij het vermoeden op een benige oorzaak kan een röntgenfoto worden gemaakt.

Om de diagnose te bevestigen wordt een spieronderzoek aangevraagd (EMG = elektromyografie), waarop dan een vertraging van de zenuwgeleiding is te zien over het deel van de nervus medianus dat in de carpale tunnel is gelegen. Behoudens het zekerstellen van de diagnose kan daarbij tevens worden uitgesloten of de zenuw niet op een andere plaats in de knel zit. 

Behandeling van het carpale tunnelsyndroom

Als de diagnose carpale tunnelsyndroom zeker is zal de neurochirurg de behandelingsmogelijkheden met de patiënt bespreken. Soms is geen behandeling nodig of kan men beter afwachten indien de klachten gering zijn of van voorbijgaande aard (bijvoorbeeld in de zwangerschap). Ook kan een spalkje van kunststof worden aangemeten waarmee de pols rust krijgt en de klachten kunnen afnemen.

Een injectie in de pols met bijnierschorshormonen (cortison) en een plaatselijk-verdovend middel kan lange tijd goed helpen.

Vaak wordt gekozen voor een operatie waarbij de spalk ter overbrugging van de eventuele wachttijd verlichting kan geven. 

Tegenwoordig is het gebruik van palmitoylethanolamide (Normast) dus ook een behandeloptie geworden.

Operatie van het carpaal tunnelsyndroom

Voor de operatie moeten bloedverdunnende medicijnen worden gestaakt; dit in overleg met de arts. 

De hand wordt plaatselijk verdoofd door een meestal als pijnlijk ervaren prik in de handpalm of de pols. Nadien is de ingreep niet pijnlijk meer. Het gevoel in de vingers blijft vaak aanwezig.

De verbinding tussen de pink en duimmuis, het dak van de carpale tunnel wordt doorgesneden, waardoor de inhoud en dan vooral de weke zenuw van de beknelling wordt verlost.

Sommige chirurgen verkiezen de ingreep als een kijkoperatie uit te voeren. De operatie duurt ongeveer een kwartier tot een half uur. Na verbinden van de hand wordt een draagdoek aangemeten. 

Eventuele complicaties van de operatie van de carpale tunnel 

Zoals bij alle ingrepen kunnen ook bij een carpale tunnelsyndroom-operatie onverwachte complicaties optreden. Deze komen evenwel zelden voor. Zij bestaan uit nabloedingen en infecties.

Bij overmatige pijn of uitvloed uit de wond dient contact met de neurochirurg opgenomen te worden. Soms kan een klein zenuwtakje dat naar een aantal spiertjes in de duimmuis loopt beschadigd raken doordat het in het operatiegebied van de nervus medianus aftakt. Meestal leidt dit niet tot merkbare verschijnselen maar soms kunnen de duimbewegingen wat gestoord zijn.

In zeldzame gevallen blijkt de operatie niet afdoende te zijn en moet opnieuw worden geopereerd. Een ernstige, maar gelukkig zeer zeldzame complicatie die na een operatie kan optreden en die tevoren niet goed te voorzien is, is de zogenaamde dystrofie van de hand. Er treedt dan zwelling op van de gehele hand, die ook pijnlijk wordt, vooral bij bewegen, terwijl de kleur varieert van rood bij warmte tot bleekwit en blauw bij koude.

Het is van belang dat U bij het optreden van dergelijke verschijnselen zo spoedig mogelijk Uw arts raadpleegt, zodat deze maatregelen kan nemen. 

Referenties

Gerelateerde artikelen

Share |

Commentaar

Schrijf commentaar
Naam:
Onderwerp:

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/