Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/

Artikel vandaag in de Telegraaf van Mr. John de Beer (letselschade advocaat)

Als u in de auto van achteren wordt aangereden terwijl u in de veiligheidsgordels zit, kunnen klachten zoals nek- en hoofdpijn daarvan het gevolg zijn. Het zijn klachten die horen bij een "Whiplash Associated Disorder". Bij sommigen zijn deze klachten helaas blijvend.

Het is een vaker gehoorde slogan: "Whiplash zit tussen de oren". Daarmee wordt dan bedoeld dat whiplash eigenlijk niet zou bestaan en dat dergelijk klachten niets met het verkeersongeval te maken hebben.
Het klinkt aansprakelijkheidsverzekeraars en hun medische adviseurs als muziek in de oren.

Whiplashpatiënten hebben op verschillende manieren met medici te maken. Natuurlijk met de behandelende arsten, maar -als de klachten voortbestaan- ook met medici die gevraagd worden een oordeel te geven. Zo'n 'expertise' vindt plaats als het recht op schadevergoeding moet worden bepaald.

Als u daags na het ongeval bij de huisarts komt, zal deze u over de aanrijding en uw klachten vragen stellen en u wellicht ook onderzoeken.
Als er op dat moment geen andere oorzaak aannemelijk is, zal de diagnose whiplash worden gesteld. Uw huisarts, of specialist naar wie u wordt doorverwezen, stelt dat niet afhankelijk van de vraag of er lichamelijke afwijkingen worden aangetoond.

Bij een expertise in een schadevergoedingskwestie worden de ongevalsgevolgen in kaart gebracht. Dergelijk onderzoek kan niet door uw eigen arts plaatsvinden, maar moet door een onafhankelijke medicus, vaak een neuroloog, gebeuren.

De Nederlandse Vereniging van Neurologie heeft eind 2007 nieuwe richtlijnen gepubliceerd waarmee aan neurologen wordt voorgeschreven hoe zij whiplashpatiënten bij een expertise moeten beoordelen.
Het komt erop neer dat klachten en beperkingen die na zes maanden nog steeds bestaan, niet aan het ongeval kunnen worden toegeschreven als er geen lichamelijke afwijkingen aantoonbaar zijn.

Hiermee zetten de neurologen de klok ruim twintig jaar terug.
We weten immers allang dat bij veel whiplashpatiënten sprake is van aanhoudende klachten zonder dat lichamelijke afwijkingen zijn aangetoond.
Niettemin kan de diagnose wel degelijk worden gesteld en kunnen reële klachten door het ongeval worden erkend.
Deze nieuwe richtlijnen zijn er kennelijk voor bedoeld om andere belangen dan die van whiplashslachtoffers te dienen.

Het is natuurlijk vreemd dat in de gewone geneeskunde een andere maatstaf wordt gehanteerd dan bij een expertise die van belang is voor een schadevergoedingsuitkering.
Het kan niet zo zijn dat whiplashslachtoffers met reële klachen nu verder zonder schadevergoeding blijven omdat neurologen hebben besloten om whiplash voortaan anders te beoordelen.
Dat zal ook niet gebeuren, omdat de rechtspraak dat niet zal toestaan.

Het is uiteindelijk de rechter en niet de dokter die bepaalt of er een juridisch verband bestaat tussen het ongeval en de klachten.
In 2001 heeft onze hoogste rechter, de Hoge Raad, beslist dat het voor rekening van de schuldige automobilist moet komen dat bij whiplash geen lichamelijke afwijkingen aantoonbaar zijn. Reële klachten moeten volgens de HOge Raad als ongevalsgevolg worden erkend.

Het is treurig dat de Vereniging voor Neurologie richtlijnen maakt die voor een beoordeling binnen een juridisch kader zijn bedoeld, maar die geen rekening houden met de geldende rechtspraak.
Slachtoffers die langer dan zes maanden klachten en beperkingen houden, moet niet door enkel tijdsverloop van Patiënt tot verdachte worden gemaakt.

Bron:
http://www.corv.nl/Forum/topic.asp?ARCHIVE=true&TOPIC_ID=8568

Tja, en die mogelijke lange termijngevolgen liegen er niet om.
Bulging discs, Hernia's, Ruggenmergkanaal en foramenvernauwing tgv osteofyten(botaangroeisels) bv.
Geen pretje allemaal.
En het begin van al die mogelijke ellende is na 1 a 2 jaar al te zien door foto's datum ongeval te vergelijken met foto's datum ongeval. Gebeurd dat? Nee. Men steekt gezelling het koppie in 't zand( inclusief de Whiplashstichting zelf) en laat die mensen barsten.

Gevolg: nooit wat te zien dus.
Daar kun je vervolgens dan als drs. weer op promoveren door de overblijvende psychogene doos weer open te trekken en daar de zoveelste verklaring voor aanhoudende nek(pijn)klachten uit op te diepen.

Zo promoveerde in 2007 drs. mw Vangronsveld op haar proefschrif over Whiplash en het "vrees/vermijdingsmodel".
De premisse dat whiplashpatienten niets lichamelijks mankeren hoefde door mw Vangronsveld dus niet meer aangetoond te worden. De lichamelijke verklaring voor aanhoudende nek(pijn)klachten, het snelle ontstaan van degeneratieve afwijkingen, was immers in 2007 door de opstellers van de Richtlijn al "ontzorgt". En dat scheelt.
Dr van Gronsveld dus.
Ook een vorm van "ziektewinst".

En zo gaat het gesol met WL patienten maar door.
En als je de medische beroepsgroepen bekijkt die bij de opstelling van de richtlijn zijn betrokken zijn die of te stom om voor de duvel te dansen of ze lappen de eed + inspanningsverplichting aan hun laars.
Persoonlijk denk ik het laatste.

http://www.inspine.nl:80/actueelDetail.php?nid=106&hs=2&tab=1

De "fraude" , in casu het in voorkomende gevallen onjuiste "medische" beeld dat Whiplash een moeilijk objectiveerbare aandoening zou zijn, is (mede)ontstaan op basis van de Richtlijn PWS van de Commissie Forensiche Neurologie.
Dat was, financieel juridisch gezien, niet zo'n ramp voor de "slachtoffers" omdat de Richtlijn PWS weliswaar een lichamelijke oorzaak voor aanhoudende klachten uitsluit, doch het klachtenpatroon echter wel als realiteit erkent.
Op basis van dat klachtenpatroon tgv het Whiplashtrauma kon WAO worden toegekend en kon de WAO verhaald worden op TP.
Met als vanzelfsprekend gevolg dat de betrokkene ook zelf oa.het verschil tussen de WAO en laatstgenoten loon op TP kon verhalen.
De klad kwam erin toen de Regering als eis ging stellen dat er bij "whiplash" letselbewijs op tafel moest komen.
Maw, indien volgens de plannen van het kabinet het Medisch ARBEIDSONGESCHIKTHEIDSCRITERIUM als voorwaarde voor een uitkering geldt, in casu dat het letsel en niet de daaruit voortvloeiende klachten en beperkingen moet worden bewezen, is er geen recht meer op uitkering.
De Richtlijn sluit immers lichamelijke afwijkingen/bewijs als oorzaak voor het klachtenpatroon uit.
Let wel, de Richtlijn spreekt dus niet specifiek over het ontbreken van "letselsubstraat" doch over het ontbreken van "substraat".
Maw., het klachtenpatroon is ook niet op grond van andere lichamelijke oorzaken dan wel de secundaire gevolgen van het oorspronkelijke letsel te verklaren. En daarmee "ontzorgde" de Commissie niet alleen TP's doch ook UWV.
Voor UWV is immers de oorzaak van "ziekte/gebrek"en de daaruit voortvloeiende klachten niet van belang voor de beoordeling.
In combinatie met het arbeidsongeschiktheidscriterium is UWV dus op twee manieren "gedekt". Noch letselsubstraat noch "gewoon" substraat aantoonbaar voor aanhoudende klachten tgv/na Whiplashtrauma.

De Richtlijn lijkt een schoolvoorbeeld van dissonantiereductie. Alle bewijzen die de onjuistheid van de richtlijn aantonen werden door de Commissie niet meegenomen bij het opstellen van de Richtlijn en welke "bewijzen" wel werden meegenomen is onbekend. En dat maakt de Richtlijn tot een eenzijdig gekleurd "document" dat in strijd is met de juridische status waaraan richtlijnen dienen te voldoen.
Op http://www.cardiologie.nl/2/pages/main_richtlijnen.asp?do=page2 staat:
"Richtlijnen zijn vakinhoudelijke aanbevelingen voor zo goed mogelijke patientenzorg en zijn bedoeld om artsen en andere zorgverleners te ondersteunen bij de klinische besluitvorming. Aanbevelingen in de NVVC-richtlijnen zijn zoveel mogelijk wetenschappelijk onderbouwd (evidence-based). Richtlijnen zijn tijdsgebonden documenten en periodieke herziening is daarom noodzakelijk.
Richtlijnen zijn geen wettelijke voorschriften, maar op zoveel mogelijk bewijs gebaseerde inzichten en aanbevelingen waaraan zorgverleners moeten voldoen om kwalitatief goede zorg te verlenen. Aangezien aanbevelingen hoofdzakelijk gebaseerd zijn op de ‘gemiddelde patiënt’, kunnen zorgverleners op basis van professionele autonomie zonodig afwijken van de richtlijn. Afwijken van de richtlijn kan, als de situatie van de patiënt dat vereist, zelfs noodzakelijk zijn. Als van de richtlijn wordt afgeweken, dient dit beargumenteerd en gedocumenteerd te worden".

De Richtlijn PWS vermeldt geen literatuurlijst en is derhalve niet "toetsbaar". Op grond van literatuur over Whiplash en de mogelijke secundaire gevolgen van dat primaire nekletsel, kan niet gesteld worden dat de Richtlijn "evidence based" is. Integendeel.
Maar kennelijk moeten we de heren maar geloven.
Dat geldt echter niet voor diegenen die er van af willen wijken. Dat dient "beargumenteerd en gedocumenteerd" te gebeuren.

En zeer waarschijnlijk is dat ook de reden dat er geen literatuurlijst wordt vermeldt door de heren van de Commissie. Die valt niet te beargumenteren en te documenteren met gedegen wetenschappelijk onderzoek.
Kortom, een en ander doet vermoeden dat de Richtlijn "flawed" is. In gewoon Nederlands: "gebaseerd op bazarwetenschap".
Met dank aan de betrokken professoren en neurologen.

Bron: http://forum.trosradar.nl/viewtopic.php?t=32554

Commentaar: het moge duidelijk zijn dat die 'nieuwe' richtlijn formeel 'oude wijn in een nieuwe fles' is, dat zowel een neuroloog als ook een (hoogleraar) psychiater zich NIET houden aan hun 'inspanningsverplichtingen'. sterker nog: klachten/beperkingen die na 6 maanden onstaan c.q. aanhouden/verergeren worden niet meer als ongevalsgevolg beschouwd (lees: geen substraat). Verder onderzoek wordt dan ook niet (meer) geadviseerd. Zouden artsen en zorgverleners blij zijn met 'somatiserende' patiënten die wellicht na die 8 maanden alsnog tot WAD 3 (en evt. 4) behoren, maar waarnaar geen (vervolg)onderzoek is verricht?
Opmerkelijk is tevens het feit dat de voorzitter van de kernredactie van het CBO, professor Minderhoud, zich angstvallig stil houdt. Was hij niet degene die sinds jaren met literatuur aankwam inzake 'hersenkneuzing na een whiplash', waarmee de Whiplash Stichting terecht vindt dat onvoldoende aandacht wordt besteedt aan ‘relevante fysieke aspecten’ van whiplash?

En waarom een richtlijn opstellen voor die 80% WL-patiënten die sowieso, al dan niet met fysiotherpaie, binnen 6 maanden / 1 jaar genezen/klachtenvrij zijn.
Gezien het commentaar van zowel Keuter als ook Koerselman, wordt volledig voorbij gegaan aan de resterende 20% die na 6 maanden/1 jaar NIET (meer tot WAD 1 en 2) behoren maar dat bij 'chronische' klachten ernstig(er) letsel (lees: degeneratieve afwijkingen/MTBI/licht trauma capitis) dient te worden uitgesloten middels beeldvormend (vervolg)onderzoek. Gebeurt dat ? Nee! Zijn de heren leden van de werkgroep hiervan op de hoogte? JA!

NB: men sprekkt wel over psychologische interventies inzake "voor komen van psychologische fixaties" terwijl met geen woord wordt gerept over het feit dat een periodiek neuro-psychologisch onderzoek door een ervaringsdeskundige als meest aanvullende waarde heeft. Zo ook dat een EEG-onderzoek (via een neuroloog!) meer licht in de 'whiplashduisternis' schept.

Conclusie: Het 'Gekeuter' gaat anno 2008 gewoon door. Dat de WL-stichting, met al haar ervaringen alleen mocht meelezen en diens (middels met recente medische literatuur) onderbouwde argumenten niet werd meegenomen in de 'nieuwe' richtlijn spreekt voor zich.