Het is ons ter ore gekomen dat een grote ziektekostenverzekeraar vermoedelijk overweegt alle antidepressiva niet meer te vergoeden. Dit omdat het placebo-effect van antidepressiva meer dan 80% bedraagt. Het verschil tussen de werking van een antidepressivum en placebo is op de meest gehanteerde depressie schaal (de HAM-D) minder dan twee, zo hoorden wij in de wandelgangen, en dat is klinisch geheel niet relevant.

Verwezen werd naar het recente boek The Emperor’s New Drugs: Exploding the Antidepressant Myth door de psycholoog Irving Kirsch, een boek dat net verscheen en in de VS voor veel deinig gezorgd heeft. We citeren zijn bevindingen op basis van bijna 50 studies met antidepressiva:

Overall, placebos were 82 percent as effective as the drugs, as measured by the Hamilton Depression Scale (HAM-D), a widely used score of symptoms of depression. The average difference between drug and placebo was only 1.8 points on the HAM-D, a difference that, while statistically significant, was clinically meaningless. The results were much the same for all six drugs: they were all equally unimpressive. Yet because the positive studies were extensively publicized, while the negative ones were hidden, the public and the medical profession came to believe that these drugs were highly effective antidepressants. 

Begin 2012, het einde van de Maya-kalender, blaast de medische wetenschap zichzelf op in het januari-nummer van de BMJ. Al die richtlijnen, waar wij al veel kritiek op hebben gegeven, zijn gebaseerd op zeer fragmentarische kennis. Het merendeel van de feiten die we tot onze beschikking hebben, wordt namelijk niet in de meta-analyses die de basis vormen voor onze medische wetenschap, meegenomen. 

Met deze BMJ-publicatie komt de hoovaardij van de hedendaagse Evidence Based Medicine in een vrije val. Laten we delen uit het BMJ artikel citeren. De auteurs vonden namelijk een groot aantal ongepubliceerde studies, en als ze die resultaten mee lieten tellen in de meta-analyses, zoals dat hoort, veranderden de resultaten enorm. Ze verwoorden het 'leermoment' aldus:

 Treading along in this dreamlike, illusory realm,
 Without looking for the traces
 I may have left;
 A cuckoo's song beckons me to
 return home;
 
 Hearing this, I tilt my head to see
 Who has told me to turn back;
 But do not ask me
 where I am going,
 As I travel in this limitless world,
 Where every step I take is
 my home.
 

Dogen

Vandaag belde een vertwijfelde oudere patient uit Drente op, met heel veel pijn. Hij had alles al geprobeerd, maar niets hielp. Hij had gehoord van een kennis, die veel pijn had aan de voeten door diabetes, dat er pijnstillende cremes waren ontwikkeld in Nederland, en hij wilde weten of wij hem die cremes konden opsturen.

Dat kunnen wij niet, maar wel is er een simpele methode om pijnstillende cremes beschikbaar te stellen aan artsen voor hun patienten, via een simpel aanvraag formulier. Die cremes zijn gebaseerd op veel en zeer uitgebreid onderzochte pijnstillende stoffen, zoals amitriptyline dat er een van is.

Zijn huisarts echter riep echter meteen, dat ken ik niet, dus dat doe ik niet... Daarvan viel de schrijver van deze column, die heel veel patienten met pijn ziet, om. En na weer overeind gekomen te zijn, ontstond deze column, die een aanvulling is van de vorige entry op IOCOB over dit soort problemen:

Minachting voor de patient op:

http://www.iocob.nl/gezondheidscolumn/minachting-voor-de-patient.html

De kern van de hedendaagse wetenschappelijk gefundeerde geneeskunde is, zonder dat velen het door hebben, minachting voor de patient. Dat klinkt heel bizar, maar het is waar. En die minachting glijdt als een slang door alle gelederen van de geneeskunde. De kern van de zaak is dat we de patient het niet toestaan zijn eigen controle te zijn. Dat is een uitdrukking die aangeeft dat je eigenlijk met een patient moet 'aandokteren' als hij/zij een chronische aandoening heeft, voorbij de richtlijnen. Niet de patient naar huis sturen als je de recht-toe-recht-aan richtlijnen gevolgd hebt, en de patient is niet beter geworden.

Wat wij dan horen van de patient is dat de dokter zegt, daar moet u mee leren leven. Dat is een van de uitwassen van de moderne zogenaamde evidence based medicine. 'Daar moet u het mee doen, daar moet u mee leren leven'....zoek het zelf maar uit dus... Dat soort geneeskunde, daar proberen we verandering in te brengen. Vandaar dit artikel.

Recente studies wijzen erop dat Vitamine D3 een bijzondere werkzaamheid kan hebben bij chronische pijn, zoals bij reuma en bij neuropathie. Bij patienten met chronische pijnen wordt ook in het algemeen een laag gehalte van vitamine D3 in hyet bloed gevonden. En als je dus vitamine D3 erbij geeft, dan neemt de pijn in ieder geval weer een beetje af. Daarom is het geven van wat vitamine D3 erbij, als je chronische pijn hebt  vermoedelijk een goede zaak. Het kan in ieder geval geen kwaad. Wij geven patienten altijd 2000 IE per dag erbij.

Vitamine D heeft als aangrijpingspunt voor pijnstilling hoogstwaarschijnlijk het glia weefsel, bindweefselcellen rond de zenuwcellen heen. We bespreken de pijnstillende werking van vitamine D3 wat uitvoeriger n.a.v. twee recente studies op:

http://www.chronicpaincoalition.com/1/22/548/vitamin-d3-in-patients-with-rheumatoid-arthritis   

Ingezonden: 

De uitdrukking ‘Lies, damned lies and statistics’ zou volgens de Amerikaanse schrijver Mark Twain voor het eerst door de 19e Eeuwse Engelse premier Benjamin Disraeli (1804-1881) gebezigd zijn en wel als volgt: “There are three kinds of lies: lies, damned lies and statistics”. Deze quote is op papier voor het eerst weergegeven in de Engelse krant ‘The National Observer’ van 8 juni 1891 : “Sir ,-- It has been witily remarked that there are three kinds of falsehood : the first is a ‘fib’, the second is a downright lie, and the third and most aggravated is statistics. “.

Deze uitdrukking was overigens, zoals bleek uit latere uitgaven van dezelfde krant,toen al lang al gemeengoed in het spraakgebruik (met dank overigens voor o.a. de Engelstalige Wikipedia). Echt goed toegepaste statistiek is evenwel helemaal geen leugen en in zijn uitkomst onweerlegbaar. Het probleem is echter dat statistiek in ‘wetenschappelijke’ medische publikaties vaak slecht en soms bewust verkeerd wordt toegepast.

Gisteren meldde een patiente me dat de agressiviteit op de weg weer enorm was, toen ze naar mijn polikliniek reed. Opgeheven vingers, tussendringende auto's en rechts inhalen. De mens als holendier, in zijn eigen kleine mobiele hol, waar de oergenen geactiveerd worden, die zonder tussenkomst van ons verstand zich uitleven in territoriumgedrag. Dit is mijn Hol en hierbuiten is mijn holentuin! 

Laten we beseffen dat er maar een remedie is voor holenbewonersgedrag. Bewustzijn van dat we holenbewoners zijn met holenbewonersgedrag. Als dat bewustzijn aanwezig is in het NU waarin dat gedrag zich manifesteert, dan alleen transformeert dit 'mein Kaul'-gedrag naar begrip en ruimte.

De Zeitgeist laat zich vooral nu bijzonder goed kennen. Pakken we de kans om onszelf als holenbewoner te leren kennen, en via het heldere inzien ervan dat te overstijgen?

Nu, met enkele Germanismen, is het tijd voor Zeitgeist van de bijzondere dichter Friedrich Hölderlin:

Neem 10.44 minuut de tijd en bekijk op vol beeld de enige video waarvan het nog zin heeft om die te zien, en denk mee, luister naar deze echt vrije geest, en hoe zeldzaam die zijn, en beleef zijn visie mee. Inzicht in de essentie van ons zijn, en inzicht in de kern van alle problemen die we nu om ons heen en in onszelf ervaren. Inzicht leidend tot actie:

 Op een belangrijk congres voor anesthesiologen en pijnbehandelaars werd van 23 tot 25 November 2011 in Italie gesproken over vernieuwingen binnen de pijnbehandeling. Groten der aarde, zoals Professor Ralf Baron uit Duitsland, waren aanwezig, en spraken over de beperkte mogelijkheden van pijnstillers en de noodzaak om nieuwe middelen te vinden voor mensen met ernstige en chronische pijnen.

Uit Nederland sprak de hoogleraar Jan M. Keppel Hesselink, arts-farmacoloog en pijnspecialist, over een geheel nieuwe wijze van het behandelen van chronische pijnen. In plaats van pijnremmers, die overal in de wereld ingezet worden, maar waar iedereen ontevreden over is, legde hij het accent op de modulatie van het zenuwstelsel om de cellen die bij pijngeleiding een grote rol spelen, tot rust te brengen. Voor het eerst in de geschiedenis van de pijnbehandeling is er nu de mogelijkheid om met een veilig en werkzaam middel chronische pijn te behandelen. En dat nieuwe middel behoort tot een groep van natuurlijke pijnstillende en ontstekingsremmende middelen die in ons eigen lijf door onze eigen cellen gemaakt wordt. 

Alleen bij chronische pijn niet in voldoende mate. Sinds kort bestaat ook in Nederland de mogelijkheid dat tekort aan die stof op te heffen, door het als poeder of als tablet in te nemen. 

Ons menselijk brein is superieur, het maakt, afhankelijk van de situatie, in tijden van pijn haar eigen pijnstillers. We wisten al dat we zelf in ons brein een soort opiaat-achtigen maakten. Nu, door een subtiele studie van Italiaanse artsen weten we dat we ook cannabis achtige stoffen maken, en dat die stoffen de oorzaak zijn van het zogenaamde placebo effect. Samen met die opiaat-achtigen. En het meest bijzondere is, dat onze hersenen die stoffen selectief aanmaken, afhankelijk van de contekst. Lees maar hoe dat in elkaar steekt:

Bijsluiters, rampenplannen! Dagelijks patienten in paniek. Als zij de bijsluiter lezen. Maar die is eigenlijk onleesbaar. Je moet arts zijn wil je de informatie op waarde kunnen schatten. En dat kunnen en hoeven patienten niet. Dus halen patienten delen van informatie uit de bijsluiter die bij hun resoneren.

Duidelijk geval. Buikpijnen, galblaasstenen, hoppa operatie. Galstenen weg, klachten weg, probleem opgelost. Simpel toch?  Elke rechtlijner in de geneeskunde denkt zo. Maar is dat nou ook zo? Nou.....nee dus. Ontnuchterend weer.

Volgens dokter Drenth deze week in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde ligt het eigenlijk behoorlijk anders. En omdat hij superduidelijk en helder schrijft, nemen we de vrijheid hem even nu te citeren:

Artsen mogen als mens bidden om genezing... Tja, het wordt wel steeds gekker dat dit nu een topic is, maar artsen mogen als privépersoon aan gebedsgenezing doen. Dat stelt de KNMG naar aanleiding van rumoer rondom een Maastrichtse hoogleraar en kinderlongarts die tijdens een reis in Birma in 2010 deel zou hebben genomen aan gebedsgenezing.... Een ethicus van de KNMG voegde toe:  ‘Er is een dunne grens tussen wanneer je moet gaan optreden als medicus en tot wanneer je met gebedsgenezing mag volstaan.’ Een en ander in de Medisch Contact van 27 oktober 2011.

Het wordt nu overigens wel hoog tijd dat de VtdK - die dit vuurtje weer goed opstookt -  via de  ex-katholiek Cees Renckens de gebedsdiensten voor genezing in Lourdes onder vuur neemt. Want stel je eens voor dat daar inderdaad een echte genezing plaatsvindt die vanuit de reguliere geneeskunde onverklaarbaar is dan dienen Catherine de Jong en haar mentor Renckens zorg te dragen voor de onmiddellijke afsluiting van de Lourdes-grot en de aldaar aanwezige stichtelijke lectuur te verbranden.  

Evidence Based Medicine : In Whose Interests? is de titel van een boek, dat in 2004 geschreven werd door Mooney and Kristiansen. Die vraag leek een aantal jaren nadat het boek gepubliceerd werd zinloos. Voor wie is EBM? Voor de patient natuurlijk! Nu weten we dat dat niet zo is. EBM is niet voor de patient. EBM is voor de dokter. En voor de producenten van de behandelingen, medicijnen of instrumenten. Weten we dat zeker? Ja, sinds de resultaten uit het vooraanstaande Rudolf Magnus Instituut (RMI) weten we dat zeker.

Het gaat NIET om de patient bij EBM. Het gaat om het wetenschapsspel. In een grote studie  bij ruim 500 patienten met dwarslesies en erge pijn, vond men in het RMI dat patienten het liefst behandeld werden met behandelingen waarvan de dokter, volgens de EBM, meende dat deze zinloos waren. En de patienten gaven ook aan, dat ze de middelen die volgens de EBM het beste werkten, het minste vonden. 

Mensen hebben er genoeg van dat artsen bepalen via de zogenaamde klinische studies, welke pijnstillers goed voor ze zijn. In een grote recente studie ( augustus 2011) van het Rudolf Magnus instituut voor neurowetenschappen in Utrecht, en de revalidatiekliniek de Hoogstraat, bleek dat mensen met heel veel pijn de door artsen voorgeschreven middelen helemaal niet goed vonden werken. Het was zelfs zo dat dat wat artsen denken dat het beste is voor de patient, de patienten zelf het slechtste vonden. En dat zijn de middelen die zogenaamd bewezen werkzaam zijn op basis van klinische studies!

(En dat centrum heeft wereldfaam: 'Rudolf Magnus Institute of Neuroscience and Centre of Excellence for Rehabilitation Medicine, University Medical Centre Utrecht)

Nu, de laatste maanden komt er steeds meer aandacht in Nederland voor nieuwe, natuurlijke pijnstillende middelen, die niet uit de koker van de dokters en de farmaceutische industrie komen, maar uit ons eigen lijf.

Het maandblad Supplement bevat in augustus 2011een heel aantal artikelen die duidelijk maken dat natuurlijke middelen ingezet kunnen worden met een goed pijnstillend effect en vrijwel geen bijwerkingen.

In de maand september 2011 vraagt het Vakblad voor de beroepsvereniging voor hypnotherapeuten zelfs aandacht voor natuurlijke pijnstilling. Onder het hoofd 'Normast  voor natuurlijke pijnstilling' bespreekt het tijdschrift de ervaringen in Nederland met de natuurlijke stof palmitoylethanolamide, die als Normast, een supplement, vrij verkrijgbaar is.  

We verzuipen in de medische literatuur. Elke dag komen er wereldwijd vele honderden, zo niet duizenden artikelen bij. Per jaar vele honderdduizenden artikelen, alle te vinden in Pubmed. In het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde schampert Yolanda de Graaf daar ook over. Met de humoristische titel 'Rupsje Nooitgenoeg' veegt ze de vloer aan met de wijze waarop de waarde van medische artikelen bepaald wordt. Niet hoe vaak een auteur geciteerd wordt is een zinvolle maat, zo meent ze, maar of een artikel echt impact heeft, vernieuwend is, en iets zinvols toevoegt. 

Het allerbelangrijkste is wel dat er helemaal geen klinische impact van artikelen wordt gemeten. Hoeveel artikelen veranderden vorig jaar daadwerkelijk de klinische praktijk in uw vakgebied? Waarschijnlijk zijn deze op een hand te tellen en vaak zal tellen niet nodig zijn. Wetenschappelijke impact is een loos begrip als het niet gekoppeld is aan zichtbare veranderingen in de praktijk. 

In de periode 2000-2010 zijn er 742 Engelse wetenschappelijke publicaties teruggetrokken, nadat ze gepubliceerd waren. Aldus R Grant Steen in het artikel 'Retractions in the scientific literature: is the incidence of research fraud increasing?' (J Med Ethics 2011;37:249-253 doi:10.1136/jme.2010.040923). De schrijver van dit bijzondere artikel stelt dat fraude de laatste jaren toegenomen is in de wetenschap. Hier zijn bewijs.

De auteur verdeelt wetenschappelijke problemen in twee grote groepen, we citeren: 

Richtlijnen hoe te eten bij een darmaandoening, de diverticulosis, berusten niet op wetenschappelijk bewijs. Chirurgen van het AMC onderzochten of het advies om extra voedingsvezels te gebruiken bij divertikels van het colon, zinvol is, zoals de richtlijnen aanbevelen. Nee dus. De richlijnen zweven geheel boven de wateren!.

De gegevens zijn flinterdun, concluderen ze in hun systematische review in International Journal of Colorectal Disease (2011; epub 16 september).  En we citeren het Nederlands Tijdschrift (Oktober 2011) voor Geneeskunde hierover:

Slechts 3 RCT’s en 1 patiëntcontrole-onderzoek naar het effect van voedingsvezels op de symptomen van diverticulose zijn er, en deze waren allemaal van hooguit matige kwaliteit. Wat betreft de preventie van nieuwe episodes van diverticulitis voldeed zelfs geen enkele studie aan de gestelde kwaliteitscriteria.

De 4 studies onderzochten verschillende vezelsupplementen: zemelen, psylliumzaad, methylcellulose of een ongespecificeerd vezelrijk dieet. De uitkomstmaten waren steeds gebaseerd op subjectieve symptomen in plaats van objectieve uitkomsten, zoals het hernieuwd optreden van diverticulitis. Bovendien hadden alle studies een beperkte groepsgrootte.

Alle 4 gevonden richtlijnen, gepubliceerd tussen 1999 en 2007, raadden het gebruik van vezels aan ter behandeling van de symptomen of ter preventie van opvlammingen van diverticulitis. De richtlijnen citeren daarbij eveneens alleen studies van matige kwaliteit. 

Artsen denken het vaak beter te weten. En dat op basis van zogenaamd evidence based medicine. Heel paternalistisch denken ze dan te weten wat het beste voor de patienten is. Bijvoorbeeld bij de behandeling van ernstige pijnen. Dan geven artsen heel vaak een middel als amitriptyline. Op basis van de wetenschappelijke literatuur lijkt dat bij heel ernstige pijnen het best te werken.

Maar.... artsen en wetenschappers van het wereldberoemde Rudolf Magnus Instituut in Utrecht vroegen aan patienten wat zij er zelf van dachten. Als ze erge pijnen hadden. En raad eens? De patienten met ernstige pijnen vonden amitriptyline HET SLECHTST werken. En zij vonden acupunctuur, massage en handoplegging veel beter werken.

Nou, dat is pas een eye opener voor de hedendaagse dokter. Op basis van het onderzoek van het Rudolf Magnus instituut moeten we ons zeer serieus achter de oren gaan krabben. Want wat dokters denken dat het beste voor de patient is, daarvan vinden de patienten dat je dat beter kan nalaten! En wat de meeste dokters menen dat niet kan werken, dat willen de patienten met de chronische pijnen nu juist! Herijking is dus absoluut noodzakelijk!

Hieronder details en de bron verwijzing.

Het zijn vreemde tijden. Rechts is populistisch en links is elitair. Waar houd je je nog aan vast? Zou de voorzitter van de KNMG gewoon klassiek arts zijn en opkomen voor zijn beroepsbroeders? Ook niet meer. De arts moet van alles, van de voorzitter, en met name 'Arts moet leren van kapper en garagehouder' En dan komt Nieuwenhuijzen Kruseman, een internist, met een bizarre anecdote: 

“Waarom snappen kappers en garagehouders wél dat ze hun klanten niet onnodig moeten laten wachten, maar is dat niet bij alle artsen het geval?”, zegt Nieuwenhuijzen Kruseman. Hij noemt het voorbeeld van een polikliniek van een ziekenhuis waar alle patiënten om negen uur moeten verschijnen. “Terwijl sommigen pas vier uur later aan de beurt zijn. Dan vraag ik: Waarom doen jullie dat? En dan zeggen de dokters: Dat is handig, want dan zitten ze al klaar.''  Nou ja!Welk ziekenhuis is dat in Godsnaam? Of was dat in de jaren 70 in zijn eigen ziekenhuis. Wat schieten we op met dit soort uit de heup schietende populistische opmerkingen? 

Darmspoelingen zouden gevaarlijk zijn. Een tendentieus bericht!

Het onderzoek, waarop het negatieve bericht over darmspoelingen in de Volkskrant van zaterdag 6 augustus 2011 is gebaseerd, beschrijft de situatie in Amerika. Er werden in het onderhavige artikel 2 gevallen beschreven: een patiënt met de ziekte van Crohn en een patiënt die op eigen houtje een laxeerkuur had gevolgd. Een patiënt met een actieve ziekte van Crohn is een contraindicatie voor colonhydrotherapie. De ziekte van Crohn is immers een acute ontsteking van de darmwand. Bij darmspoelingen moet je natuurlijk dan de darm niet verder irriteren, dat is ook duidelijk voor alle artsen-darmspoelers in Nederland.

Het volgen van een laxeerkuur zonder begeleiding van een deskundige arts of therapeut wordt door natuurartsen ten zeerste afgeraden. In Nederland zijn de meeste artsen en therapeuten die darmspoelingen toepassen lid van de beroepsgroep colonhydrotherapie (BCHT).

De artsen in Nederland die de patient holistisch benaderen via o.a. de natuurgeneeskunde, of de homeopathie hebben zich verenigd onder de naam Artsenvereniging AVIG, de Artsenvereniging Voor Integrale Geneeskunde. Op de nieuwe website lezen we over de deelnemende verenigingen het volgende: 

AVIG is een nieuwe Artsenvereniging die voortkomt uit de Artsenverenigingen VHAN, ABNG-2000, ABB en NVNR. De overgangsperiode is van 1 juli 2011-31 december 2011. Vanaf 1 januari 2012 is de AVIG operationeel voor alle activiteiten die tot dan nog separaat door de initiatiefnemende verenigingen worden uitgevoerd. Zie verder: http://www.abng.nl/ Hieronder de artsen die op aug 2011 aangesloten waren bij de natuurartsen, die over zullen gaan in deze nieuwe vereniging.

De FDA, de Amerikaanse overheidsinstantie die waakt over de toelating van geneesmiddelen heeft het verboden om noten gezond te noemen, ondanks de publicatie van  meer dan 50 wetenschappelijke artikelen over het nut van noten voor hart en bloedvaten.

Walnoten kunnen volgens de FDA niet als gezond aangeprezen worden, omdat, en we citeren, 'walnoten niet algemeen opgevat kunnen worden als veilig en effectief'. Hoe ver kan je als civilisatie afgroeien van je basis, van je roots?

Tegelijkertijd vond de FDA het goed dat een Chipsfabrikant, die zijn chips bakte in zonnebloemolie, allerlei positiefs over die chips uitdroeg. De chips mochten daarom wel het predicaat dragen: goed voor het hart....

Vitamines en de Consumentenbond, een beschouwing van Drs E. Valstar, bioloog, orthomoleculair arts

 Inleiding 

Op 22 februari 2011 stuurde de directeur van de Consumentenbond een (open) brief inzake (vermeende) misleidende reclame voor vitaminenpreparaten- en dit  in verbinding met de  door de EFSA (European Food Safety Agency) afgewezen gezondheidsclaims -  naar de nieuwe VWA (=nVWA), de minister van VWS (mevrouw Schippers), de Consumentenautoriteit, de Minister van EL &I (Verhagen) en naar de Vaste Kamercommissies VWS en EL&I. Nu is de EFSA wat mij betreft geen topper als het gaat over rapporteren betreffende  vitamines, mineralen en dergelijke. Zie mijn artikelenserie in voorheen het tijdschrift de Orthomoleculaire Koerier dat thans heet het Tijdschrift voor Orthomoleculaire Geneeskunde TvOG (voetnoot).

Er klonk enige jaloersheid in zijn stem door. Niet echt, want hij was ook een vriend. Hij is anesthesioloog in een van onze academische ziekenhuizen. Ja, wat jij kan doen, dat aandokteren, dat kan ik dus helemaal niet. Ik mag geen oranje en rode vlaggen volgen. Bij ernstige pijnpatienten ben ik snel uitgedokterd. Want alleen die middelen die een groene vlag krijgen, die kunnen. Zo sprak hij. Met patienten samen een reis maken langs de verschillende behandelingsmogelijkheden, en onderzoeken wat voor haar/hem het beste is, dat kan daar dus helemaal niet. Dat 'aandokteren' dat vroeger normaal was, wordt nu als aanmodderen gezien, zo verzuchtte hij. Een mooie pijnstillende creme, zoals wij die konden ontwikkelen met een apotheker voor patienten met ernstige pijn aan voeten en benen, nee, die konden ze in het academische ziekenhuis niet inzetten. Maar die pijnstillende cremes werken echt bijzonder snel volgens mijn patienten, en die hebben allemaal van jouw collega's gehoord dat ze er maar mee moeten leren leven. En ze merken niet alleen snel effect, ze hebben ook geen last van die nare bijwerkingen.....

Zinvolle dingen bedenken kunnen ze al lang niet meer bij de antikwakkers. U gelooft het niet, maar hun laatste actie getuigt van meer dan minimal brain damage alleen. Ze gaan namelijk in Amsterdam publiekelijk liters homeopathische middelen opdrinken om te bewijzen dat homeopathie onzin is.

De antikwakkers hebben duidelijk nog nooit wetenschappelijke literatuur gelezen, want wat er ook gebeurt, dit soort bizarre acties bewijst helemaal niets, behalve dat de activisten aan een syndroom lijden dat omschreven kan worden als phimosis cerebri. Hersenversmalling op een essentiele plaats. Anyhow, wie verder wil lachen, hij of zij surfe naar de antikwakkers website, www.kwakzalverij.nl en veel plezier, het staat op de voorpagina!

Dokters denken dat zit wel goed. Het is EBM, De richtlijnen hoe pijnstillers voor te schrijven kloppen vast.... Nu hier even het geval van gabapentine, een moderne pijnstiller. Volgens de literatuur super goed....maar helaas de EBM fundamenten zijn zo rot als een mispel....

Professor Ludwig von Feyermorgen, de bekende Duitse wetenschapskriticus, was in Nederland om enkele lezingen te geven over de beperktheden van het menselijke kenvermogen en de biologische drift om zich en zijn eigen mening zichtbaar te maken en op te blazen. Dat alles, zo beklemtoonde Von Feyermorgen, stuurt grote delen van de wetenschap en het wetenschappelijk discours.

Het is eigenlijk heel simpel, elk mens ziet zichzelf als de spil van het universum. De wijze weet echter dat dit een biologische glitsch is van onze genen en transcendeert deze biologische drivers. De dommen daarentegen zoeken ijverig naar kansen om zich op te blazen. 

IOCOB ligt nogal eens onder vuur. Vooral recent. Omdat simpel denkenden menen dat geneeskunde of zwart of wit is. Fout of Goed. Het zijn neopostivistische nietweters, en die komen vrij veel voor bij de niet genuanceerde critici op complementaire geneeskunde.

Een feit is een feit is een feit? Nee dus. In de medische wetenschap worden feiten gemaakt, bijeen gesprokkeld en geselecteerd. Bijvoorbeeld. Er is een geneesmiddel op de markt. Voor depressie. Hoe begon dat? Er is een cash cow. Miljarden Euro's gaan naar de maker van Prozac. Meer mensen willen geld zien. Een serie nieuwe moleculen wordt gemaakt in een lab. Op basis van het molecuul dat de cash cow is. Maar net iets anders. Honderd moleculen worden gescreend in allerlei modellen voor depressie. UIteindelijk blijven er 2 of 3 over, omdat die het in een model van een bijna verzuipend ratje in een bekerglas goed doen. Dat ratmodel wordt namelijk gebruikt om te kijken of het molecuul wel antidepressieve werkzaamheid heeft. De stof is dus positief. Dat is zo als het ratje (tegen beter weten in) blijft doorzwemmen en doorzwemmen, in plaats van wat vaag te dobberen in het water. Hoe meer een stofje de rat laat doorzwemmen, hoe beter is het antidepressivum, menen we....