Professor Otto Duintjer is een eminent geleerde, die op eigen kracht en inzicht een levensfilosofie uitwerkte, die het best verwoord wordt met de volgende uitspraak van hem, in zijn bijzondere boek ' Onuitputtelijk is de waarheid': Stapje voor stapje en telkens opnieuw: je meer leren blootstellen aan de werkelijkheid, zoals die zich per situatie manifesteert, om ons en in ons, zonder afweer of verdringing enerzijds en zonder vastklampen of verslaving anderzijds.

Duintjer is een voorstander van simpel denken, 'Waarover men niet spreken kan, daarover moet men zwijgen', vindt hij, samen met Ludwig Wittgenstein. Professor Otto Duintjer (1932) is een filosoof die eerst tot de ontdekking kwam dat hij niet meer kon geloven, en daarna, door eigen authentieke mystieke ervaringen, ervaarde hij antwoorden te krijgen op vragen die hij (nog) niet gesteld had.  Van 1970 tot 1987 was hij hoogleraar kennisleer en metafysica aan de Universiteit van Amsterdam. Vanaf 1987 tot aan zijn emeritaat in 1997 had hij daar de opdracht filosofie en spiritualiteit. Het boek Onuitputtelijk is de waarheid is een bijzonder juweeltje!

Centraal in zijn denken staat het begrip levensbeaming. Daarbij voegt hij een belangrijk inzicht, het gaat in zijn visie om levensbeaming zonder aanwijsbare grond, ook als uitzicht op geluk lijkt weg te vallen.

Stapje voor stapje en JA!

Een fijnzinnige uitspraak over wat het leven is, en we citeren nogmaals:

Stapje voor stapje en telkens opnieuw: je meer leren blootstellen aan de werkelijkheid, zoals die zich per situatie manifesteert, om ons en in ons, zonder afweer of verdringing enerzijds en zonder vastklampen of verslaving anderzijds. 

Hiermee geeft Duintjer een belangrijk en binnen de geneeskunde nog niet herkend handvat om als arts je patienten mee te coachen.  Duintjer benadert de werkelijkheid zoals die zich aan ons manifesteert met een houding die veel verwantschap heeft met Advaita en Taoisme, maar hij ontwikkelt  een geheel eigen westerse variant daarvan.

Duintjer spreekt in zijn werk ook over werkelijkheidsbeaming, die hij omschrijft als ja zeggen tegen de totale werkelijkheid. Dat is voor hem een betere term als de uitgeholde term spiritualiteit. 

Het leven als een leerproces en een beaming van wat is 

Hij ziet het menselijke leven als een voortdurend leerproces, dat nooit voltooid is, ook niet voor de zogenaamde 'verlichten van geest', en hij verwoordt dat proces aldus:

Dit leerproces speelt zich af op een pad dat voert langs talloze valkuilen aan beide kanten van het pad. Aan de ene kant zijn er allerlei varianten van afweer en verdringing. Bijvoorbeeld jegens personen of aspecten van personen die we niet in hun eigen aard tot ons door laten dringen,individuele personen of groepen van personen van een bepaalde afkomst, sociaal milieu, uiterlijk of geslacht, leeftijd, religie of gewoon uit een andere buurt. Maar openheid voor de werkelijkheid zoals deze zich manifesteert, kan anderzijds evenzeer geblokkeerd raken doordat we een bepaalde persoon verafgoden, ons vastklampen aan een geliefde, een kind, een goeroe, een kerkvorst, een politiek leider of een maffiabaas.

De traditie spreekt dan van``gehechtheid``,maar natuurlijk kun je best gesteld zijn op iemand en uitdrukkelijke voorkeuren hebben. De af te leren hechting neem ik in de zin van vastgeplakt-zitten aan iets of iemand, als met hechtpleisters. Zo’n valkuil klim je bijvoorbeeld uit door zelf verantwoordelijikheid te nemen, op eigen benen te staan, alleen durven zijn. Maar niet door contacten te ontlopen, want dan val je prompt weer in een kuil aan de andere kant van de weg….Wel zo subtiel is dit levenslange leerproces ten aanzien van wat zich in ons manifesteert. Hoe vaak worden gevoelens, gedachten, begeerten, vrezen en neigingen die zich aan de rand van ons bewustzijn aankondigen, terstond ontkend en verdrongen, dikwijls zo dat ook het feit van zulke afweer zelf verdoezeld wordt.

Duintjer's werk geeft bijzondere vergezichten op de structuur van de menselijke geest in zijn volheid, en kan een blauwdruk zijn voor een belangrijk stuk coaching dat we als artsen in deze huidige tijd mogen ontwikkelen in het contact met onze patienten. 

We laten Duintjer het zelf nog eens onder woorden brengen: 

,,Het spirituele aspect in dit verhaal gaat om wat ik 'levensbeaming' noem: je aanwennen om je zoveel mogelijk te openen voor hetgeen die dag aan het licht zal komen. Een van de situaties waarin we dat herkennen is 's ochtends vroeg als je wakker wordt. Je ziet aankomen aan het begin van de dag dat opstaan minstens met zich mee zal brengen dat je het een en ander te ervaren, te zien, te horen en te voelen krijgt. Maar wat er aan je bekendgemaakt zal worden, dat weet je niet. Daar kun je bang van worden."

,,Dan kun je ofwel kiezen om ten volle tot je door te laten dringen wat je geopenbaard wordt. Of je kunt in een van de twee valkuilen terechtkomen: de ene is verslaving, de andere verdringing. De manier van leven waarbij je probeert om je zoveel mogelijk open te stellen voor de werkelijkheid, noem ik 'levensbeaming'. En dat is het soort spiritualiteit waar ik over schrijf."

(bron:http://bartstarreveld.blogspot.com/2008/04/zaterdag-5-april-2008-prof-dr-otto.html )

Onuitputtelijk is de waarheid / druk 1 | O.D. Duintjer Nederlands - Paperback | 2002 

Share |

Commentaar

Schrijf commentaar
Naam:
Onderwerp:

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/