Op de site van de vereniging tegen de kwakzalverij is te lezen dat de osteopaat de lever niet kon voelen, op de wijze zoals hij dat deed. We citeren even hun visie:

Hij (de osteopaat) kan de lever zo helemaal niet gevoeld hebben, want hij doet het onderzoek volkomen fout! Het voelen (palpatie) van de lever is een moeilijk onderzoek. Je moet rustig naast de patiënt gaan zitten, een hand net onder de rechter ribbenboog leggen en dan de patiënt diep laten inademen. De lever schuift dan naar beneden en daardoor komt de rand van de lever meestal net onder de ribbenboog uit. Je voelt de leverrand dan tegen je vingers tikken. Alles voorzichtig doen, want bij te hard drukken spant de patiënt onwillekeurig de buikspieren en voel je niks meer.  

Wat weten ze het zeker he? Hij doet het fout en wij weten hoe het goed moet! Grappig dat men zo inzoemt op een onderdeel van het lichamelijk onderzoek. De artsen van de vereniging tegen de kwakzalverij zouden toch moeten weten dat veel van het lichamelijk onderzoek dat wij als artsen leren heel weinig zegt. Ook dat leveronderzoek! Ook zoals zij willen dat het gedaan wordt zegt het namelijk niets! We citeren uit een afscheidsrede van een hoogleraar en zullen daarna het naar gewoon Nederlands vertalen... Het is de afscheidsrede met de mooie titel: De Interne Geneeskunde:het schaap met de vele poten, uitgesproken door Prof. dr. A.E. Meinders ter gelegenheid van zijn afscheid als hoogleraar Interne Geneeskunde op 3 december 2004. 

Zo blijkt van de voornoemde mogelijke twaalf bevindingen bij de aortainsufficiëntie slechts één, het teken van Hill, een voldoende specificiteit en sensitiviteit te hebben om klinisch bruikbaar te zijn.

Inmiddels zijn van een aanzienlijk aantal bevindingen die men kan doen bij lichamelijk onderzoek specificiteit en sensitiviteit nagegaan.

Voorbeelden hiervan zijn: het meten van de centrale veneuze druk volgens de methode van LewisBorst, de percussie van de thorax, het bepalen van de grootte van lever en milt, het aantonen van ascites, het duiden van hartgeruisen, het beoordelen van de perifere circulatie van de benen en het aantonen van veneuze trombose en zo kunnen er meer worden genoemd.  Geen van alle voorbeelden geven de gewenste sensitiviteit en specificiteit.

Dus, wat de gewone arts in zijn opleiding leert, over het voelen van de grootte van de lever (en milt) en het kloppen op de longen, net zoals het luisteren naar de tonen van het hart, dat is allemaal wel mooi om een compleet beeld te krijgen, maar geen van deze voorbeelden hebben op zich genomen genoeg waarde als diagnostisch middel.

De balk en De splinter 

Het is hierdoor duidelijk geworden dat de Vereniging tegen de Kwakzalverij met 2 maten meet. Reguliere artsen mogen zoals zij dat leren de lever voelen, maar osteopaten mogen dat niet doen op de wijze die we gezien hebben. Terwijl voor beiden geldt dat het lever voelen op zich geen duidelijke informatie geeft.

Dus, beste heren van de Vereniging, wat bescheidener opstelling zou helpen, voordat je de diagnose afschiet van een collega uit een ander vakgebied, dat je zelf niet kent. De osteopaat zal toch ook niet zeggen: al die reguliere dokters die de lever voelen zijn kwakzalvers, want je kan de lever helemaal niet voelen zoals zij dat doen......! 

Andere zinloze klinische testen

Er zijn een heel aantal andere testen, die we als klinisch arts geleerd hebben, en die bij onderzoek zinloos blijken te zijn. Toch worden die testen nog gedaan. We citeren een paar, uit onderzoeken die in ons Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde gestaan hebben!

Test voor of een baby goede heupgewrichten heeft, de Ortolani test:

In de Nederlandse situatie is algemene screening met de handgreep van Ortolani niet aan te bevelen, omdat dit zal leiden tot veel fout-positieve en -negatieve bevindingen vanwege onvoldoende ervaring bij de diverse behandelaars die neonataal onderzoek verrichten. 

In: Fysische diagnostiek - de handgreep van OrtolaniCastelein, R.M. Ned Tijdschr Geneeskd. 2002; 146; 1077-80  

Test of de bloeddoorstroming in de benen goed is:

Bij een kleine voorafkans op perifeer arterieel vaatlijden draagt het fysisch-diagnostisch onderzoek daarentegen nauwelijks bij aan het waarschijnlijk maken of uitsluiten van arteriële insufficiëntie. 

In: Fysische diagnostiek - perifeer arterieel vaatlijdenLevi, M., Hart, W. en Legemate, D.A. Ned Tijdschr Geneeskd. 2001; 145; 902-5 

Onstabiele knie onderzoek met de schuifladentest:

De diagnostische waarde van de voorsteschuifladetest was gering. 

In: Fysische diagnostiek - de waarde van enkele gebruikelijke tests voor het aantonen van een voorstekruisbandruptuur: meta-analyse. Plas, C.G. van der, Opstelten, W., Devillé, W.L.J.M., Bijl, D., Bouter, L.M. en Scholten, R.J.P.M.Ned Tijdschr Geneeskd. 2005; 149; 83-8 

Bronnen

Share |

Commentaar

Schrijf commentaar
Naam:
Onderwerp:

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/