 Hormonen bij en na de overgang voorschrijven om osteoporose te voorkomen blijkt weinig rationeel tot stand te komen en is duidelijk afhankelijk van de cultuur. Ondanks de wetenschappelijke gegevens daarover. Voor 2002 schreven veel dokters vrouwelijke hormonen voor, omdat men dacht dat vrouwen in de overgang daardoor beter af waren. Toen werden de resultaten bekend van een grote studie door de belangengroepering Women's Health Initiative (WHI) zelf opgezet. Die resultaten waren opzienbarend. Met name voor de producenten van vrouwelijke hormonen...
Nu, anno 2009, zijn de resultaten bekend over hoe artsen nu denken over die resultaten en of ze hun voorschrijfgedrag hebben aangepast. Het resultaat is erg boeiend. Vrouwenartsen in de VS staan niet allemaal op dezelfde wijze in deze materie, en dat beinvloedt ook hun voorschrijfgedrag. Vrouwenartsen uit het zuiden waren geneigd makkeijk vrouwenhormonen voor te schrijven, en vrouwenartsen uit west en oost waren het meest terughoudend. [1]
Dit hele onderwerp is een dissertatie waard, omdat de gegevens die in 2002 vrijkwamen op een heel bijzondere wijze in de wetenschap ontvangen werden. [2] Die nieuwe resultaten pasten namelijk helemaal niet in de verwachtingen van iedereen, het nemen van hormonen bleek namelijk toen helemaal niet zo veilig te zijn als men dacht. De voordelen wogen niet tegen de nadelen op. De negatieve effecten waren zelfs zo sterk, dat de studie voortijdig afgebroken werd. [3]
Het gaf erg veel deining. Op 24-25 februari 2003 liet Novo Nordisk, hormoonproducent, in Funchal op Madeira, 25 topmensen met elkaar spreken over de rol van hormoonvervanging na de menopauze. [4] Boeiend te lezen dat in de abstract van die meeting zinnen staan als: It is clear that hormone therapy is effective for postmenopausal symptoms and osteoporosis prevention.
In een ander artikel uit dezelfde tijd lezen we: The risk-benefit profile found in this trial is not consistent with the requirements for a viable intervention for primary prevention of chronic diseases.[5]
Reguliere kwakzalvers?
Nu, 7 jaar later, blijken de resultaten in de VS niet tot uniformiteit van voorschrijven door vrouwenartsen van oestrogenen te leiden. Nu blijken culturele factoren een grote rol te spelen in het voorschrijfgedrag. Zoals we al schreven: een enorm boeiend onderwerp voor een dissertatie. Nu 7 jaar na de uitslag van die grote studie is het ook de tijd om te kijken hoe wetenschap zich verhoudt tot wat in de maatschappij gebeurt...
Wat denkt u: zou dit een les kunnen zijn in bescheidenheid voor de leden van de Vereniging tegen de Kwakzalverij? Als blijkt dat voorschrijfgedrag, ondanks harde wetenschappelijke gegevens zo uiteenloopt, is dan of elke reguliere vrouwenarts uit het zuiden van de VS een kwakzalver?
[5]: Rossouw JE, Anderson GL, Prentice RL, LaCroix AZ, Kooperberg C, Stefanick ML, Jackson RD, Beresford SA, Howard BV, Johnson KC, Kotchen JM, Ockene J; Writing Group for the Women's Health Initiative Investigators. | Risks and benefits of estrogen plus progestin in healthy postmenopausal women: principal results From the Women's Health Initiative randomized controlled trial. | JAMA. | 2002 Jul 17;288(3):321-33. |
