complementaire en alternatieve geneeskunde
|
|
| Kinesiologie |
Kinesiologie wordt door gebruikers alsvolgt omschreven. Kinesiologie berust op het gebruiken van zogenaamde spiertesten, om disbalansen te vinden in het lichaam op structureel, chemisch, emotioneel en energetisch niveau en om de energetische veranderingen te evalueren. Kinesiologie is een mix van aspecten uit de Chinese geneeskunde, de meridianenleer, de acupunctuur, chiropractie, voedingsadviezen en orthomoleculaire therapie.
Kinesiologie is een algemene term en betekent 'de leer van de beweging'. Kinesiologie is ontwikkeld in het begin van de twintigste eeuw door de orthopedisch chirurg R.W. Lovett. Deze arts gebruikte bepaalde spiertesten om de toestand van patiënten met verlammingen,ontstaan door polio en zenuwbeschadigingen, in kaart te brengen. Zijn werk werd in 1932 gepubliceerd. Het echtpaar Henry en Florence Kendall borduurden voort op het spiertestsysteem van Lovett en publiceerden dit in 1949 in het boek 'Muscle Testing and Functioning'. Vanaf toen is het idee van het testen van de kracht van spieren verder ontwikkeld door een chiropractor, Dr. George Goodheart, die in het algemeen gezien wordt als de stichter van de toegepaste kinesiologie (Applied Kinesiology).Applied Kinesiology, toegepaste kinesiologieGoodheart ontwikkelde een vorm van therapie voor verzwakte spieren door aanhechting en oorsprong van deze spier te masseren. Vanaf de zestiger jaren van de 20ste eeuw legde hij de verbinding met de acupunctuur. Hij hing uit van een relatie tussen spieren, meridianen en organen, zoals dat ook in de acupunctuur gezien wordt. Bij zijn pogingen om verzwakte spieren te versterken gebruikte hij massage van acupunctuurpunten. Hij sprak toen van 'Applied Kinesiology' en in 1973 werd in Amerika de 'International College of Applied Kinesiology' opgericht. In de zeventiger jaren schreef een volgeling van Goodheart, John F. Thie, een boek dat tot doorbraak: zou leiden: 'Touch For Health'.Een andere leerling van Goodheart, Alan Beardall, ontwikkelde de bekende vingerspiertesten. Dit is echter een geheel nieuw principe. De spiertesten worden namelijk ingezet om inzicht te krijgen in de status van emoties e.d. bij een patiënt. De psychiater Hawkins voegde toe dat de spiertesten eigenlijk een soort leugendetector vormen om direct met het onderbewuste van de patient te kunnen communiceren. Er zijn aanwijzingen dat de resultaten echter ook zouden kunnen berusten op de zogenaamde ideomotorische effecten, dat zijn effecten die optreden doordat de tester hele kleine onwillekeurige bewegingen maakt, die in de richting gaan van de door de tester gewenste resultaten, zonder dat de tester zich daarvan bewust is. Wel is aangetoond dat de spierkracht minder is bij een bewuste leugen. Er zijn inmiddels ruim 200 verschillende spiertesten ontwikkeld. Bij de diagnosestelling kunnen ook grotere spieren, zoals de schouderspier, gebruikt worden. De kinesioloog gebruikt deze testen om een idee te krijgen waar, waarom en wanneer de balans in het lichaam verstoord is. Hier zien we de verwantschap met de acupunctuur optreden. Er wordt vanuit gegaan dat overgevoeligheid voor bijvoorbeeld voedselbestanddelen leidt tot voelbare krachtsvermindering in een spiergroep, wanneer het product waar men allergisch voor is, wordt vast gehouden. Ook zouden emotionele gedachtes invloed hebben op de spierkracht. Deze diagnostische invalshoek is slechts in enkele studies getest. De literatuur neigt tot een negatief beeld. Een andere probleem is dat niet-artsen deze methode hanteren om tot een diagnose te komen en therapie in te stellen.In een methodologisch goed opgezette studie kon met toegepaste kinesiologische testen niet tot een consistente uitspraak gekomen worden over tolerantie ten opzichte van tandheelkundig vullingsmateriaal. De studies die de methode toepasten om allergie op te sporen waren eveneens niet steunend voor de toegepaste kinesiologie. Zelfs een zogenaamde test-retest studie, in een tijdschrift voor complementaire geneeskunde gepubliceerd, was negatief. Beoordeling kinesiologieDe toegepaste kinesiologie op basis van spiertesten wordt niet ondersteund door resultaten van studies. De methode lijkt interessant maar heeft als diagnosticum voroalsnog geen toegevoegde waarde voor de reguliere geneeskunde. De diagnostische methode krijgt een oranje-rood stoplicht. Nieuwe studies zullen de uiteenlopende claims, die vooral veel op het internet te vinden zijn, moeten ondersteunen.© IOCOB 2005 Sites
Literatuur
Gerelateerde artikelen
Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/ |
||
|
|
| Bezoekers? |
|---|
| We hebben 24 gasten online |
|
Onze sponsor
Uw advertentie hier? |
|
|
|
|
van complementaire behandelwijzen. Alle rechten voorbehouden.

