 
Reuma en Bechterew pijnen zijn moeilijk te behandelen. Met het nieuwe lichaamseigen en natuurlijke middel palmitoylethanolamide (Normast®) hebben we een effectief en veilige pijnstiller in handen. De stof is bij vele honderdduizenden patienten met chronische pijnen ingezet, en bleek in studies steeds een zeer zinvolle behandeling te zijn.
Deze lichaamseigen stof is een modulator van een heel aantal cellen die betrokken zijn bij het ontstaan en in stand houden van pijnen. Een van die cellen is de mestcel. Dat is een voorbeeld van een cel die bij reuma en Bechterew allerlei nare pijnproducerende stofjes maakt, in de gewrichten en de gwrichtskapsels. Hiernaast zie je zo een mestcel, en alle stofjes die deze cel afgeeft daarvan wil je er niet te veel van hebben in de gewrichten! En precies deze cel, samen met een heel aantal andere cellen, zoals de zogenaamde gliacellen die bij pijn voortduring een beangrijke rol spelen, worden in een rustfase gebracht door palmitoylethanolamide. (De afbeelding komt van Mast cells and atherosclerosis, door Guo-Ping Shi)
| Mestcellen bij reumatoïde artritis en de ziekte van Bechterew en palmitoylethanolamide |
Steeds weer ontdekken onderzoekers nieuwe aangrijpingspunten om de
symptomen en de problemen op te lossen die bij reuma en aan reuma verwante ziektebeelden een rol spelen. Zo zijn in de gewrichten van patiënten met reumatoïde artritis veel meer mestcellen te vinden dan in gewrichten van gezonde personen. En hoe ernstiger de symptomen, hoe meer mestcellen er aanwezig zijn in het ontstoken gewrichtskapsel. Bovendien weten we uit een serie
experimenten in diermodellen en andere laboratoriumstudies dat je
zonder mestcellen geen gewrichtsontsteking krijgt. Die mestcel activiteit maakt dat we begrijpen waarom Normast een goede pijnstiller is om in te zetten bij reumatische aandoeningen waar mestcellen bij actief zijn.
Wat doen mestcellen?
Mestcellen maken een belangrijk deel uit van het afweersysteem. Deze
cellen heten mestcellen omdat het lijkt alsof het vetgemeste cellen
zijn: ze staan bol van uitermate kleine korreltjes. Die korrels
bevatten allerlei irriterende stofjes, zoals histamine en de
zogenaamde interleukines, die het afweersysteem
stimuleren. Dat kan mooi zijn, maar bij reuma en verwante aandoeningen
loopt die actie uit de hand. Mestcellen spelen ook een grote rol bij
allerlei allergieën, en werden door de Nobelprijswinnares, professor
Montalcini, ook wel de Prima Donna-cel van ons afweersysteem genoemd.
Mestcellen hopen zich niet alleen in het gewrichtskapsel op, maar ook
in de afwijkingen en beschadigingen van het bot bij reuma, de
zogenaamde pannus en de wonden in het bot, de zogenaamde bot-erosies.
Mestcel-opeenhopingen zien we ook optreden bij andere vormen van
gewrichtsontstekingen, zoals bij jeugdreuma, systemische lupus
erythematosus, psoriasis met artritis, ouderdomsartrose en bij
osteoartrose. Ook de concentratie van de nare ontstekingsbevorderende
uitscheidingsproducten van de mestcellen, zoals tryptase en histamine,
is sterk verhoogd bij deze ziektebeelden.
Als de mestcellen op hol geslagen zijn zoals bij bepaalde
ontstekingen, kunnen deze cellen met Normast vaak weer in het gareel
gebracht worden. Daarom is deze stof ook Nor (-malisatie) van de Mast
(cel) genoemd.
Op de buitenste laag van deze cellen hechten zich bovendien allerlei
moleculen die antistoffen heten. Die antistoffen hechten aan
lichaamsvreemde stoffen (ziektekiemen en allergenen) en activeren zo
nog eens extra de mestcellen. Die geactiveerde mestcellen op hun beurt
helpen het afweersysteem sterk op gang brengen en zo ontstaat een
uit de hand lopende ontsteking. Bij reuma en bijvoorbeeld de ziekte
van Bechterew wil je dat soort ontstekingen liever niet zien in je
gewrichten.
Het negatieve ontstekingsproces bij reumatoïde ziekten
Antistoffen vormen zich in ons bloed als we in contact zijn geweest
met iets wat niet in ons lichaam hoort, zoals een virus of bacterie.
Ook bij chronische aandoeningen, zoals reuma, ontstaan er antistoffen.
De antistoffen bij reumatoïde artritis die het meest voorkomen, worden
ACPA's genoemd. Die antistoffen noemen we reumafactoren. Al in de
jaren 50 van de vorige eeuw zijn die reumafactoren ontdekt. Dit
blijken auto-antistoffen te zijn. Auto-antistoffen zijn antistoffen
die zich richten tegen het eigen lichaam (auto staat voor eigen). Ze
zijn vaak al aanwezig in het bloed voordat klinisch reuma is
aangetoond en voorspellen vaak een ernstig verloop van de ziekte. Zij
lijken ook een rol te spelen bij het ontstaan van ontstekingen.
Afweercellen produceren bij reumatoïde artritis veel
ontstekingseiwitten, en een deel daarvan dragen de naam cytokines.
Cytokines heb je in allerlei verschillende soorten, en ze geven
allemaal signalen af, het zijn een soort boodschappermoleculen. Ze
zijn belangrijk voor de communicatie tussen cellen, zetten de
afweerreactie aan of zorgen ervoor dat andere cytokines aangemaakt
worden. Het cytokine met de naam Interleukine-1 (IL-1) zorgt voor de
koortsreactie bij ontstekingen. Dat helpt de infectie te bestrijden,
maar bij reumatoïde artritis wordt er in het ontstoken gewricht te
veel IL-1 geproduceerd. IL-1 wordt bijvoorbeeld door de mestcellen
geproduceerd. Daardoor worden gewrichten pijnlijk, dik en stijf.
Uiteindelijk raken bot en kraakbeen beschadigd.
Voorkomen van de gewrichtsafwijkingen met medicatie
De gevolgen van gewrichtsontstekingen door reuma kunnen desastreus
zijn voor het dagelijks leven en werk van de patiënt. Met krachtige
medicijnen bij aanvang van de ziekte is bij een deel van de patiënten
veel ellende te voorkómen.
Bijnierschorshormonen (meestal in de vorm van prednison) worden vaak
gebruikt in de behandeling van reumatoïde artritis. Langdurig gebruik
met deze sterke en algemene ontstekingsremmers geeft vaak ernstige
bijwerkingen zoals overgewicht, hoge bloeddruk en suikerziekte. Nieuwe
middelen zijn dus hard nodig. En die nieuwe middelen zijn nu
beschikbaar. Maar helaas, ook die hebben problemen.
Het grote nadeel van de nieuwe generatie van reumaremmers, de
zogenaamde 'biologicals' of TNF remmers, is dat zij niet alleen de
gewrichtsontsteking remmen maar ook de eigen afweer tegen bacteriën.
Patiënten die een biological gebruiken, lopen dus een grotere kans op
infectieziekten.
De overactieve mestcellen remmen met Palmitoylethanolamide (Normast®)
Normast® is een lichaamseigen ontstekingsremmer en pijnstiller. Deze stof
lijkt een beetje op het Cannabis-molecuul, dat ook pijnstillend is.
Alleen het voordeel is dat Normast geen effecten heeft op ons
functioneren en hoe we ons voelen, je wordt er dus helemaal niet stoned
van.
Het is als een zinvolle dieettoevoeging al in de jaren veertig van de
vorige eeuw geidentificeerd door Tsjechische onderzoekers. Deze
ontdekten dat met het toevoegen van eierdooiers aan dieet van
ondervoede kinderen de frequentie van infecties afnam. Bij verdere
studie bleek de stof palmitoylethanolamide, die in eierdooiers
aanwezig is, verantwoordelijk te zijn voor dat effect. Dat werd verder
nog eens duidelijk in een aantal klinische studies bij honderden
volwassenen en kinderen in de jaren zeventig van de vorige eeuw. Het
toevoegen van palmitoylethanolamide aan dieet bleek namelijk de ernst
van griepsymptomen en acute infecties te verminderen.
Normast is bij een heel aantal pijnproblemen onderzocht en bleek
steeds veilig en effectief te zijn. Formele grote studies zijn niet
gedaan bij reuma of de ziekte van Bechterew, maar alleen al de
pijnstillende werking en de potentie om ontstekingen die door
mestcellen veroorzaakt worden te remmen, rechtvaardigt het gebruik.
De ontstekingsremmende en pijnstillende werking van
palmitoylethanolamide zijn inmiddels in honderden preklinische en
klinische studies duidelijk aangetoond. Ook is duidelijk geworden dat
chronische pijnsyndromen vaak berusten op chronische ontstekingen en
met dit middel sla je twee vliegen in een klap. Omdat het vrijwel geen
bijwerkingen heeft, kan het zonder problemen gebruikt worden naast andere
antireuma-middelen en laat het zich makkelijk inzetten.
Lee DM, Friend DS, Gurish MF, Benoist C, Mathis D, Brenner MB: Mast
cells: a cellular link between autoantibodies and inflammatory
arthritis. Science 2002, 297:1689-1692.
Corr M, Crain B: The role of Fcγ γR signaling in the K/B x N serum
transfer model of arthritis. J Immunol 2002, 169:6604-6669. Metcalfe
DD, Baram D, Mekori YA: Mast cells. Physiol Rev 1997, 77:1033-1079.
|
|
Ziekten 