Tussen de 20% en 60% van de patienten is niet therapietrouw.^[1][2][3][4]
Ook diabeten type I hebben een lage therapietrouw. Uit onderzoek blijkt dat als de patiënt de arts vertrouwt, de medicatietrouw significant toeneemt. De patiënt is dan meer tevreden met de therapie. De gemiddelde patiënt die dus behandeld wordt door zijn arts met een relevant middel, zoals een middel tegen AIDS, en die minder dan 80% van zijn medicatie inneemt, geeft dus aan dat zijn vertrouwen in de behandeling matig is. Als patiënten die bij een niet reguliere arts komen, en daar ook nog vaak lang voor moeten reizen, minder dan 5% van de tijd niet komen opdagen, dan geeft dat in ieder geval een hoog vertrouwen aan in die behandeling en behandelende arts.

Bij een dubbelblind onderzoek mag duidelijk zijn dat het vertrouwen in de behandeling per definitie niet hoog is, omdat in de 'informed consent' de patiënt te lezen krijgt aangeeft dat het gaat om een soort roulettespel met in ieder geval 50% kans op een placebo. En als er dan uit klinisch geneesmiddelen onderzoek  blijkt dat de werking niet boven die van het placebo uitgaat, vinden we dat erg raar. In diermodellen was de werking van de stof namelijk duidelijk te meten.

Er is een veel grotere impact van de genezende intentie van de arts en de patiënt dan dat wij denken. In een dubbelblind onderzoek is die intentie geheel afwezig. Zowel patiënt als arts zijn blind voor wat er gegeven wordt (in de context van het roulettespel), en als de uitkomst van het onderzoek bekend wordt, dan vinden we het vreemd dat de effectiviteit van een nieuw middel zo klein is.

Referenties

Gerelateerde artikelen

Share |

Commentaar

Schrijf commentaar
Naam:
Onderwerp:

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/