De commotie rondom de kwaliteitseisen

Pas zeer recentelijk doen enkele kwaliteitsvergelijkingen van zorginstellingen - het gaat inderdaad om vergelijkingen en niet om kwaliteiteisen – op zeer bescheiden schaal hun intrede in de reguliere zorg. Van op basis van wetenschappelijke data gebaseerde vergelijkingen is daarbij echter geen sprake. De start daartoe is namelijk gegeven door een landelijk verschijnend dagblad dat op basis van een groot aantal rankingen, goeddeels ontleend aan patientenappreciaties, jaarlijks ranglijsten publiceert betreffende de kwaliteit van door ziekenhuizen geleverde zorg. Publicitair een verdienstelijke stunt maar uit de reacties van vele beoordeelde ziekenhuizen bleek al gauw dat zij het met de toegepaste metingsmethode en de aan hun toebedeelde plaats op de ranglijst volstrekt oneens waren. Dergelijk metingen geven dus nauwelijks een betrouwbare indicatie van de werkelijke kwaliteit van de geleverde zorg.

Opzienbarender is het eveneens vrij recentelijk naar buiten gekomen initiatief van een grote zorgverzekeraar, CZ, waarin deze instelling een lijst publiceerde waarop een aantal ziekenhuizen werd vermeld - aanvankelijk 6 later 4 – die werden uitgesloten van het verrichten van nog door CZ te vergoeden borstkankeroperaties. Hierdoor ontstond grote commotie omdat die uitsluiting bleek te berusten op een door CZ onvoldoende geacht aantal operaties in die ziekenhuizen per jaar. CZ hing haar besluit dus op het veronderstelde gebrek aan ervaring van de desbetreffende onco-chirurgen. De verenigde Nederlandse oncologen waren woedend en betichtten CZ ervan zonder kennis van zaken op de stoel van de Inspectie van de Gezondheidszorg te zijn gaan zitten.
Nu deze sterk controversiele situaties door Van Dam als uitgangspunt worden genomen voor zijn pleidooi om eveneens kwaliteitseisen eveneens te stellen aan alternatieve behandelaars, moet het voor een ieder duidelijk zijn dat de columnist hier de weg volledig is kwijtgeraakt.

Over welk kwaliteitsniveau gaat het nu eigenlijk ?

Maar belangrijker is dat het betoog van Van Dam inhoudt dat de kwaliteit van CAM-artsen op dezelfde wijze moet worden getoetst als die van hun reguliere collega’s en daarom van hetzelfde niveau dient te zijn. Met die stelling steekt Van Dam zichzelf hardhandig een stok tussen de benen. Wie, zoals Van Dam doet, het kwaliteitsniveau van de reguliere geneeskunde tot normstellend uitgangspunt neemt, kan immers niet om de tragische realiteit heen dat in onze Nederlandse ziekenhuizen jaarlijks door medisch-technisch falen circa 1500 dodelijke slachtoffers vallen en een veelvoud daarvan door fouten bij hun reguliere behandeling zwaar lichamelijk letsel overhouden. Medicijnvergiftigingen zijn in onze zorginstellingen nog steeds grootschalig aan de orde van de dag, terwijl uit extern onderzoek door Plexus recent  bekend is geworden dat in een verontrustend aantal ziekenhuizen op grote schaal volstrekt onnodig wordt geopereerd. Het betreft een viertal operatiegebieden: vergrote prostaat, staar, rughernia en amandelen. Op de TV verklaarde de hoofinspecteur van de Inspectie van de Gezondheidszorg Wim Schellekens dd 11 december 2010 dat dergelijke overbodige operaties worden uitgevoerd, omdat deze veel geld opleveren voor de desbetreffende chirurgen. Hierdoor wordt volgens Plexus  aan de gemeenschap een schadepost wordt berokkend van tenminste circa 900 tot 1,3 miljard miljoen euro per jaar, hetgeen overeenkomt met 7-9 % van de totale uitgaven van ziekenhuizen. Ook is Nederland koploper in Europa bij het aantal sterfgevallen van baby's die optreden bij bevallingen. Vergeleken met de incidenten in de CAM-sector is sprake van een jungle tegenover een oase.
Wie a la Van Dam meent de CAM-artsen de maat te kunnen nemen, geeft onmiskenbaar blijk van een ontstellende vooringenomenheid en vooral van een gebrek aan bescheidenheid.

Het discriminatoire betoog van Van Dam

Share |

Commentaar

Schrijf commentaar
Naam:
Onderwerp:

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/