Ewout Hoorn, de schrijver, besprak het mechanisme van de pijnstillende werking van acupunctuur onder een mooi kopje:

Acupunctuur raakt gevoelige snaar

Hoorn vertelde dat, als patienten over alternatieve geneeskunde beginnen, hij meestal probeert iets neutraals te mompelen zoals als ‘niet mijn vak’, terwijl hij er het zijne van denkt.

Hij vervolgt dan:

Als ik echt op dreef ben, probeer ik nog uit te leggen dat onze mantra tegenwoordig ‘evidence-based’ is. En dat er geen bewijs is voor de meeste alternatieve therapieën. Daarom was ik zowel verrast als geïntrigeerd door een recent artikel over de biologische basis van acupunctuur in Nature Neuroscience. ^[1]

Dan beschrijft de auteur hoe hij een artikel op het spoor kwam, geschreven door een degelijke Duitser die hij kende, en die onderzoek deed naar de rol van adenosine in de nier. Via zoekacties kwam Hoorn er achter dat deze Duitser een artikel over zoiets schimmigs had geschreven als acupunctuur en de rol van de bijzondere neurotransmitter adenosine.

Adenosine is niet alleen een molecuul dat betrokken is bij het overzetten van energie (via ATP) maar het blijkt als neurotransmitter ook de pijnstillende werking van acupunctuur te verklaren.

Hij vervolgt en legt het experiment uit:

Het onderzoek werd uitgevoerd in verschillende muismodellen van chronische pijn. De muizen werden vervolgens met minuscule naalden bestookt in een belangrijk punt uit de traditionele acupunctuur ter hoogte van de knie. Wat bleek? De pijn nam af.

De onderzoekers vonden dat tijdens acupunctuur adenosine afgegeven wordt aan de weefselvloeistof. Zo ontstond het idee dat het vrijgekomen adenosine nabijgelegen ‘pijngevoelige’ (nociceptieve) zenuwen remt. Deze zenuwen bezitten namelijk een adenosinereceptor.

Dit idee werd vervolgens ondersteund door aan te tonen dat acupunctuur in muizen zonder adenosinereceptor géén pijnstilling bewerkstelligt. Het tegenovergestelde bleek ook waar: dezelfde mate van pijnstilling kon ook worden bereikt door toediening van farmacologische stimulatoren van de adenosinereceptor.

De auteur sluit dan af met de opmerking dat hij altijd moet glimlachen over de resultaten nav dit soort onderzoek, en dat het noopt tot bescheidenheid in plaats van op-de-borst-klopperij.

Een boodschap die we in ons land graag onderschreven zien door alle artsen! 

Referenties

Share |

Commentaar

Schrijf commentaar
Naam:
Onderwerp:

Powered by JoomlaCommentCopyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved.Homepage: http://cavo.co.nr/